อู๋ไป๋มองไปยังหนุ่มชุดขาว “แกบอกว่าพวกเขาไม่ใช่คนของราชสำนักสวรรค์เสวียน?”
หนุ่มชุดขาวพยักหน้าเบา ๆ
อู๋ไป๋หันกลับมามองชายชราทั้งสาม “พวกแกกันแน่เป็นใคร?”
“พวกเราเป็นคนของราชสำนักจริง ๆ รับพระบรมราชโองการจากฮ่องเต้ มาประหารแก”
ชายชราคนหนึ่งกล่าว
หนุ่มชุดขาวแล่นพร่างลงมาจากฟ้า “ถ้าอ้างว่ารับพระบรมราชโองการมา พระราชโองการล่ะ?”
ชายชราว่า “พวกเราได้รับพระราชโองการด้วยพระวาจา”
หนุ่มชุดขาวแสยะยิ้มอย่างดูถูก
“ผมว่าพวกคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูวังฮ่องเต้เปิดทางไหน”
ชายชราคนหนึ่งจ้องหนุ่มชุดขาวไม่กระพริบตา “เจ้าเป็นใคร?”
“เสิ่นเทียนจวิน”
หนุ่มชุดขาวจ้องคนทั้งสาม แล้วว่า “ผมยังมีอีกฐานะหนึ่ง หนึ่งในสิบสององครักษ์ภายใต้ธงขององค์ธิดาแห่งราชวงศ์เสวียนเทียน”
ใบหน้าชายชราทั้งสามเปลี่ยนไปทันที
หนุ่มชุดขาวเอ่ยเสียงเย็น “อู๋ไป๋นั้นก็จริงกระทำการอันกบฏต่อราชสำนัก ลบหลู่ศักดิ์ศรีของราชวงศ์”
“และราชสำนักก็ออกคำสั่งมาแล้วจริง ๆ แต่คำสั่งนั้นคือจับตัวอู๋ไป๋มาก่อน สืบสวนแล้วจึงตัดสิน ไม่มีคำสั่งให้เอาชีวิตหรือเอาตายกันเลยไม่ว่ากัน”
“ดังนั้น พวกคุณไม่ใช่คนของราชสำนัก พวกคุณปลอมตัว”
อู๋ไป๋ตกใจมองหนุ่มชุดขาว
ไม่คิดว่าคนนี้จะเกี่ยวข้องกับราชสำนัก ยังเป็นองครักษ์ของธิดาอีกต่างหาก ฟังดูก็สนิทสนมกับธิดาแห่งจักรวรรดิสวรรค์เสวียนมาก
ใบหน้าชายชราทั้งสามเปลี่ยนสีครู่ใหญ่
อู๋ไป๋สังเกตท่าทีของพวกเขา เอ่ยเสียงเย็น “พวกแกกันแน่เป็นใคร? ทำไมต้องปลอมเป็นคนราชสำนักมาฆ่าฉัน?”
ชายชราคนหนึ่งว่า “อู๋ไป๋ ไม่ว่าพวกเราจะเป็นใครก็ตาม ถ้าเจ้าฆ่าพวกเรา สำหรับเจ้าจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่...”
“เคร้ง!”
ระฆังทองคำระเบิดเสียงกัมปนาท
คลื่นเสียงม้วนตัวพัดลงมา
คำพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกคลื่นเสียงกลืนกิน ระเบิดเป็นหมอกเลือดก้อนใหญ่ทันที
ชายชราที่เหลือสองคนตกใจจนวิญญาณแตกสลาย
“ฉันไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระ เอาใหม่อีกครั้ง ตอบคำถามฉัน”
อู๋ไป๋พูดเสียงเย็นเยียบ
ใบหน้าชราทั้งสองซีดเผือด
คนหนึ่งสั่นเสียง “ผ...ผมพวกผมเป็นคนของตระกูลหม่า อู๋ไป๋ จริง ๆ พวกเราไม่ได้อยากฆ่าแก แค่อยากทดสอบฝีมือแกเล่น ๆ เท่านั้น”