“ฉันจ่ายค่าตอบแทนให้ก็ได้” เสิ่นเทียนจวินกล่าว
อู๋ไป๋ไม่ขยับไหว “นายจะจ่ายให้ฉันเท่าไหร่ล่ะ?”
“ชั่วยามหนึ่ง ฉันให้หนึ่งร้อยทอง”
“เชีย ฉันนะเหรียญทองหลักสิบๆ ต่อนาที นายเอาแค่ร้อยทองจะซื้อยามหนึ่งของฉัน ไม่มีทางหรอก”
ไม่ทันเสิ่นเทียนจวินจะได้พูด อู๋ไป๋ก็เอ่ยต่อ “นายก็ยศเป็นองค์หญิง ทำไมถึงขี้เหนียวขนาดนี้ แบบนี้จะทำการใหญ่ได้ยังไง”
“ใครบอกนายว่าฉันเป็นองค์หญิง?” เสิ่นเทียนจวินถามกลับ
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วว่า “เลิกแสร้งเถอะ ก่อนหน้านี้นายบอกว่าเป็นผู้พิทักษ์ขององค์หญิง แต่กลับแต่งชายแอบหญิง ชัดเจนว่ากลัวเผยตัวตน ดังนั้น นายก็คือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิเสวียนเทียนนั่นเอง”
“โง่เขลา” เสิ่นเทียนจวินดูหมิ่น “องค์หญิงแห่งราชสกุลเสวียนเทียน ผู้สูงศักดิ์เพียงใด จะไปโชว์หน้าโชว์ตาอยู่ภายนอกได้อย่างไร”
“ถ้าฉันเป็นองค์หญิง นายทำกับฉันแบบนี้ ฉันสั่งกองกำลังประจำเมืองใกล้ ๆ มาปิดล้อมจับนายทันที”
“ฉันแต่งชายแอบหญิงก็เพื่อเดินทางภายนอกได้สะดวก ผู้พิทักษ์องค์หญิง นายว่าผู้ชายจะเหมาะหรือ?”
อู๋ไป๋มองเธออย่างสงสัย “นายไม่ใช่องค์หญิงจริง ๆ เหรอ?”
“ผู้พิทักษ์ทั้งสิบสองคนขององค์หญิง ล้วนเป็นสตรีทั้งสิ้น”
“องค์หญิงแห่งราชสกุลเสวียนเทียน จะพกรวมชายชุดมาอยู่ข้างกาย นายว่ามันสมเหตุสมผลไหม?”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะคิดไปเอง
“แม้นายจะไม่ใช่องค์หญิง แต่นายก็ตามองค์หญิงมา ทำไมถึงเสียทีเสียทางขนาดนี้?”
เสิ่นเทียนจวินโต้ว่า “ได้ ฉันขี้เหนียว นายเสียทีเสียทางนัก งั้นก็อย่ายึดติดกับเงินสิ พาฉันกลับไปหาปิ่นปักผมฟรี ๆ สิ”
อู๋ไป๋: “……”
สิ่งเล็ก ๆ อันนี้ลิ้นคมปากไวจริง ๆ
“ฉันคนจน ถ้าฉันได้ตามองค์หญิงมา ฉันโปรยเงินรดหัวนายอย่างใจกว้างจนนายต้องคุกเข่าเรียกฉันว่าคุณพ่อนายเลยล่ะ”
เสิ่นเทียนจวินมองซ้ายมองขวา
อู๋ไป๋ระวังตัวถอยหลังไปหลายก้าว
“นายกำลังหาอะไร?”
“ดูซิว่ามีของอะไรถนัดมือบ้าง จะได้ตีนายให้ตาย”
อู๋ไป๋: “……”
“นายอย่าคิดว่าหน้าตานายขอโทษแล้วฉันจะสนใจนายนะ เอาแต่ใจได้ทุกอย่างเชียว”
เสิ่นเทียนจวินโกรธจนขบฟัด
“อู๋ไป๋ ฉันสงสัยจริง ๆ นิสัยน่ารำคาญแบบนายนี่ รอดมาได้ยังไง?”