อีกด้านหนึ่ง เจ้ากลมน้อยมีแสงสีขาวไหลเวียนทั่วร่าง แสงสีขาวจำนวนมากพุ่งออกมา โจมตีอีกร่างหนึ่งจนบางลงเรื่อย ๆ
ร่างเงานั้นเห็นดังนั้นก็มุ่งหน้าไปยังฝูงคนที่อยู่ไกลออกไปโดยตรง
ทันใดนั้นเจ้ากลมน้อยก็อ้าปากเล็กสีชมพู สูดลมหายใจเข้าครั้งหนึ่ง ร่างเงานั้นร้องกรีดร้องและถูกเจ้ากลมน้อยกลืนเข้าไปเสีย
อู๋ไป๋: "……"
ให้ตายสิ พวกพรรคพวกที่อยู่ข้างกายนี่ กล้ากินทุกอย่างจริง ๆ
แต่เจ้ากลมน้อยเองก็เป็นสัตว์วิเศษระดับสุดยอด การกลืนกินร่างวิญญาณก็เป็นเรื่องปกติ
คนของเผ่าเหยียนหลิงทั้งสามถูกกำจัดสิ้นซาก
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย เสียเวลาตั้งนาน ที่แท้พวกเผ่าเหยียนหลิงก็ไร้ค่า
"เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองรอบตัวอย่างหวาดหวั่น "จัดการหมดแล้วเหรอ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"เชี่ย... แล้วนี่มันจะสู้กันยังไง? มองไม่เห็นก็แล้วไป การโจมตีของข้ายังไม่มีผลอะไรกับพวกมันอีก น่าหงุดหงิดชะมัด!"
อู๋ไป๋ถอนหายใจ แค่จุดนี้จุดเดียว เผ่าเหยียนหลิงก็รับมือยากจริง ๆ
หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาเจอเข้า มีแต่ตายกับตาย
ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเผ่าเหยียนหลิงจะมีจำนวนน้อย ถ้าพวกนี้เยอะเท่ามนุษย์ มนุษย์คงไม่พอให้มันเขมือบ
อู๋ไป๋กลับมาที่ข้างกายหลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ พูดยิ้ม ๆ ว่า "เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว!"
"เฒ่าอู๋ ผลไม้แปลงกายอยู่ที่นายหรือเปล่า?"
อู๋ไป๋ยิ้มพลางพยักหน้า
"เชี่ย... นายมันไม่ใช่คน เหตุใดถึงปิดบังข้า?"
"นี่จะมาโทษข้าได้ยังไง? ตอนก่อนหน้านี้ข้าพูดเรื่องเจิ้นกับนาย นายกลับหัวเราะเยาะว่าข้าไม่เข้าใจเจิ้น ข้าจะไปพูดกับนายได้อย่างไร?"