ฝ่ามือคำรามผ่านไป ทรายปลิวหินกระเด็น
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันไปถาม “เฒ่าอู๋ โดนไหม”
อู๋ไป๋กลับเตะเขากระเด็นไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้ว่าตัวเองคงไม่โดนแน่
เงาสีแดงสายหนึ่งพุ่งตามซีเหมินอวิ๋นอี้ไป
อีกสองสายพุ่งเข้าหาเขา รวดเร็วมาก
“ไอ้บื้อ ข้างซ้ายนาย หลบเร็ว!”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งไปข้างหน้าตามคำบอก
อู๋ไป๋เงาร่างหายวับไปเช่นกัน พ้นจากการไล่ล่าของสองเงานั้นชั่วคราว
“ไอ้บื้อ ข้างหน้านาย”
ซีเหมินบื้อดีดตัวถอยหลัง
“เฒ่าอู๋ ทำแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางนะ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว เขาก็รู้ดี
หลินตั้นจวงและคนอื่นมองจนตาค้าง อู๋ไป๋และซีเหมินอวิ๋นอี้หลบซ้ายหลบขวา แต่พวกเขากลับมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่
กลุ่มผู้ติดตามโดยรอบก็เช่นกัน อ้าปากค้าง สีหน้าเหลือเชื่อสุดขีด
“ไอ้บื้อ มาทางฉัน”
อู๋ไป๋ตะโกน ซีเหมินบื้อมองไม่เห็น ทำแบบนี้ต่อไปอันตราย
มีแต่เขาที่ต้องพาซีเหมินอวิ๋นอี้หลบ แล้วค่อยหาทางฆ่าสามเงานี้
ทว่าสิ้นเสียงเขา เงาสองสายที่ไล่ล่าเขากลับพุ่งไปทางหลินตั้นจวง
อู๋ไป๋สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ถอยเร็ว!”
อู๋ไป๋ตกใจ ตะโกนลั่น
หลินตั้นจวงและคนอื่นรู้ว่าต้องมีอันตรายแน่ จึงถอยหลังทันที
มีเพียงชิงหลวนที่สีหน้าโศกเศร้า ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น
“ชิงหลวน ถอยเร็ว!” อู๋ไป๋ร่างพร่าเข้าหา
แต่กลับเห็นชิงหลวนยกมือซ้ายเป็นฝ่ามือ มือขวากำหมัด หมัดขวากระทบกลางฝ่ามือซ้าย ทำท่าคารวะหมัด