อู๋ไป๋ไม่อยากจะสนใจไอ้โง่นี่อีกแล้วจริง ๆ สายตากวาดไปยังตัวเพียงพอนอัปลักษณ์พวกนั้น แววตาคมกริบดั่งมีด
ตัวเพียงพอนพวกนี้ไม่ธรรมดา เกือบทำให้เขาพลาดท่าได้
ปราณฟื้นคืน กฎเกณฑ์ถูกทำลาย ผีปีศาจอะไรต่อมิอะไรโผล่ขึ้นมาหมด
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วแน่น กวาดตามองกระดูกขาวโพลนรอบ ๆ ไอ้สัตว์ชั่วช้าพวกนี้ฆ่าคนไปไม่น้อย
“พวกแกคือเผ่าเพียงพอน?”
ตัวเพียงพอนที่ทำให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะลึงจนคิดว่าเป็นเทพเปิดปาก พูดภาษาคนได้: “มนุษย์ต่ำช้า พวกเราคือเผ่าหวงเซียนผู้ยิ่งใหญ่”
เผ่าหวงเซียน?
เซียนใหญ่เหลือง?
บางที่เรียกเจ้าพวกนี้ว่าเซียนใหญ่เหลือง หรือเรียกพวกหนังเหลืองด้วย
ปัสสาวะของมัน รวมถึงตด ทำให้คนเกิดภาพหลอนได้
ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา ได้กลิ่นเหม็นสาบอย่างหนึ่งก่อน คาดว่าคงเป็นตดของเจ้าพวกนี้
สารเลวจริง ๆ!
อู๋ไป๋หรี่ตาลง ปิดบังเจตนาฆ่าในแววตา กล่าวว่า “ใครปล่อยของน่าขยะแขยงพวกนี้ออกมา? ดูท่าพวกแกอยู่ที่นี่มานานแล้วไม่น้อยทีเดียว ฆ่าคนไปไม่น้อย”
“บังอาจ มนุษย์ต่ำช้า แกกล้าพูดกับเผ่าหวงเซียนผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้ ข้าว่าแกคงรนหาที่ตาย”
ตัวเพียงพอนอัปลักษณ์ตัวหนึ่งส่งเสียงร้องแหลมเล็ก
“ข้าว่าพวกแกนั่นแหละรนหาที่ตาย คุณชายน้อยจะไม่ให้พวกแกแม้แต่ตัวเดียวรอดออกไปได้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจนเดือดพล่าน
นึกถึงเรื่องที่ตนเจอ เขาอับอายจนอยากตาย
วันนี้ ไม่ตาพวกสัตว์เดรัจฉานตาย ก็ตาต้องตาย
ซีเหมินอวิ๋นอี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ปราณชั่วร้ายรอบตัวพัดกระหน่ำ พัดในมือกลายเป็นสีดำสนิทดั่งหมึก เขวี้ยงออกไปฟันใส่ตัวเพียงพอนที่ทำให้เขาตะลึงคิดว่าเป็นเทพตัวนั้น