เจ้าอีเห็นเหลืองอ้วนน่าเกลียดตัวนั้นเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ดวงตาของมันเมื่ออู๋ไป๋มองเข้าไปแล้วกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
"แ...แก เหตุใดจึงไม่อ่อนระทวยต่อแสงเทพในดวงตาข้า"
"แสงเทพ?" อู๋ไป๋ทำสีหน้าดูแคลน ร่างแวบหนึ่งก็ปรากฏกายข้างกายมัน พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามว่า "เชอะ แสงเทพบ้าบออะไร ก็แค่ไม้ตายกระจอก ๆ เท่านั้นเอง"
ตูม! เสียงดังสนั่น
อู๋ไป๋ฟาดด้วยไม้เท้าสีดำทีเดียวจนมันกระดูกหักเอ็นฉีก กระเด็นลอยละลิ่วออกไป
"ไอ้เฒ่าอู๋ ปล่อยมันให้ข้าเถอะ"
อู๋ไป๋พูดอย่างหยอกล้อ: "อะไรกัน หรือยังอาลัยอาวรณ์มันอยู่เล่า?"
"เชี่ย... ต่อไปห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก ไม่งั้นเลิกคบกันเลย" ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้สึกอับอายจนอยากตาย
อู๋ไป๋กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ในเรื่องความหื่น เขาไม่ยอมนับถือใคร ยกเว้นไอ้บ้าซีเหมินอวิ๋นอี้คนนี้เท่านั้น
"ตูม!"
คลื่นพลังถาโถม เสียงร้องโหยหวนดังลั่น
อีเห็นเหลืองตัวหนึ่งถูกซีเหมินอวิ๋นอี้ซึ่งกำลังโกรธจัดฟาดฝ่ามือเดียวจนหัวแตกกระจุย
นอกจากอีเห็นเหลืองที่เขาทุบจนพิการตัวนี้ที่มีพลังขั้นเทพแล้ว ตัวอื่น ๆ พลังเทียบเท่ามนุษย์ขั้นสวรรค์ระดับกลางถึงล่าง ไม่ใช่คู่มือของซีเหมินอวิ๋นอี้เลย
ฉึก! พัดใบงาเชือดหลอดลมของอีเห็นเหลืองตัวหนึ่งขาด เลือดพุ่งดังน้ำพุ
อีเห็นเหลืองหลายตัวถูกซีเหมินอวิ๋นอี้ที่กำลังโกรธจัดฆ่าฟันทิ้งทั้งหมด
เขาอาบไปด้วยคลื่นจิตสังหาร ก้าวเดินเข้าไปหาอีเห็นเหลืองที่ถูกอู๋ไป๋ตีพิการ
"ไอ้สวะน่าขยะแขยง กล้ามายั่วสวาทท่านชายน้อย ข้าไม่สับแกให้เป็นเนื้อบด ก็ยากที่จะล้างความแค้นในใจข้าได้"