ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะเสิ่นเทียนจวิน กินได้อารมณ์ดีสุด ๆ
ฟื้นรสชาติมาแล้ว บวกกับสุกี้นี่ยิ่งกินยิ่งเข้าไป สักครู่ก็กินไม่หยุดเลย
แต่แล้วทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นคลอนขึ้น
คนสี่คนหยุดกิน หันไปมองทางหนึ่ง
เห็นเงาร่างสีขาวขนาดมโหฬารหลายตัวกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา
“ลิงพายุหิมะ” อู๋ไป๋มองเห็นชัดแล้วเอ่ยขึ้น
ลิงพายุหิมะพวกนี้ตัวหนึ่ง ๆ สูงกว่าสิบกว่าเมตรขึ้นไป ทั้งตัวปกคลุมด้วยขนขาวแข็งเหมือนเข็มเหล็ก ดวงตาสีแดงชาด เขี้ยวยาวครึ่งเมตรสองซี่ยื่นออกมาจากปาก ดูน่าสะพรึงเหี้ยมโหด
หลังฝูงลิงพายุหิมะ มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มชุดเทาคนหนึ่งถือขวานคู่ เมื่อปลุกพลัง ขวานคู่ก็หมุนเร็วพุ่งออกไป
เสียง “ป๊อก” ดังขึ้น หัวของลิงพายุหิมะตัวหนึ่งถูกฟันขาดกระเด็นไป
ศีรษะขนาดยักษ์กลิ้งไป เลือดเลอะพื้นจนแดงเป็นทาง ร่างขนาดมหึมาล้มลงกระแทกพื้นจนดินสั่น หิมะกระจายเป็นวง
หัวของลิงพายุหิมะกลิ้งมาจนถึงใกล้ ๆ อู๋ไป๋ ลูกแก้วสีเลือดลูกหนึ่งลอยขึ้นจากศีรษะ เปล่งแสงสีแดงจาง ๆ สุกสว่างระยิบ
“แกนสัตว์!” ซีเหมินหยุนอี้ดีใจมาก
ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปทันที คว้าลูกแก้วเลือดมาไว้ในมือ แล้วกระโดดถอยกลับมา
“ลาวอู๋ ดูสิด่วน ๆ ว่านี่เป็นแกนสัตว์ระดับไหน”
อู๋ไป๋รับมาแล้วกวาดตามอง คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย “อันนี้ไม่ใช่แกนสัตว์”
“อะไรนะ?” ซีเหมินหยุนอี้ตาค้าง “มันลอยออกมาจากหัวมัน ไม่ใช่แกนสัตว์แล้วจะเป็นอะไรล่ะ?”
อู๋ไป๋พินิจอยู่ครู่ใหญ่ แล้วกล่าวว่า “ดูท่าทางเหมือนถูกหลอมรวมจากเอสเซนส์ของผลไม้วิเศษชนิดหนึ่ง”