ทั้งสามคนทำตามอู๋ไป๋ ลองกัดเทียนเถียงแก้วคำหนึ่ง
พอเข้าปาก มันก็แปรสภาพเป็นพลังอันอ่อนโยนไหลเวียนไปทั่วทั้งร่าง บำรุงเลี้ยงเส้นเมอริเดียนทั้งแปด และทุกซิกซาร์ในสี่แขนขา ทั้งร่างรู้สึกสบายผ่อนคลาย
แถมเทียนเถียงแก้วยังแปรสภาพเป็นพลังบริสุทธิ์เสริมการบำเพ็ญให้พวกเขาด้วย
ซีเหมินหยุนอี้กรอบแกรบกินอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนกินอ้อย
แล้วพูดอย่างเอาใจ
“ของดีจริง ๆ พวกแกต้องขอบคุณฉันนะ ถ้าไม่มีฉัน พวกแกจะเจอของวิเศษแบบนี้ได้ยังไง”
สามคน: →_→
เสิ่นเทียนจวินยิ้มแล้วพูดว่า “อร่อยดีนะ หวานซะด้วย”
“แน่นอนสิ เทียนเถียงแก้วเป็นยาวิเศษหายาก โลกเสวี่ยนเทียนนี่โอกาสดี ๆ ไม่ขาดสายจริง ๆ”
“พอกินเสร็จ หาที่ ๆ หนึ่งแล้วดูดพลังจากแกนพลังนั่น สองอย่างรวมกัน การบำเพ็ญต้องพุ่งขึ้นมหาศาลแน่”
พอพูดจบ อู๋ไป๋ก็อึ้งค้าง
เขาหันไปมองเสิ่นเทียนจวินด้วยความตกใจ “แกเพิ่งพูดว่าอะไรนะ”
เสิ่นเทียนจวินงง “ฉันพูดว่าอะไร?”
“แกเพิ่งบอกว่ามันหวานใช่ไหม”
ร่างของเสิ่นเทียนจวินแข็งค้าง ปากเล็กค่อย ๆ อ้ากว้างขึ้นช้า ๆ
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ก็หันไปมองเธอตามสัญชาตญาณ
เสิ่นเทียนจวินไม่มีรสชาติมาตลอด จะลิ้มรสหวานได้อย่างไร?
เธอค่อย ๆ กัดเทียนเถียงแก้วอีกคำ เคี้ยวไปไม่กี่ที รูม่านตาก็ขยายค้างทันที
เธอตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ “ฉัน...ฉันรู้สึกได้ถึงรสชาติแล้ว ฉันรู้สึกได้ถึงรสชาติแล้ว...”
อู๋ไป๋หยิบของเพียบมาจากแหวนมิติ ทั้งโยเกิร์ต ลูกอม มันฝรั่งทอด