พลังรักษาบาดแผลของวิชาฝึกตนของอู๋ไป๋น่าทึ่งเหลือเกิน
ไม่นานแผลของลิงพายุหิมะก็หยุดเลือดและเริ่มสร้างสะเก็ดแผล
เมื่อจัดการได้ครบ อู๋ไป๋ถึงถอนมือ
ที่ยุ่งยากคือบาดแผลบนตัวลิงพายุหิมะมีเยอะเหลือเกิน โดยเฉพาะแผลที่คอลึกราวกับจะขาด
อู๋ไป๋ลูบหัวใหญ่ของมัน "ลุกได้แล้ว บาดแผลของนายไม่เป็นอะไรแล้ว"
ลิงพายุหิมะลุกขึ้นแล้วถอยออกห่างจากอู๋ไป๋
แม้ว่าอู๋ไป๋จะช่วยชีวิตมัน แต่เงามืดที่มนุษย์ประทับให้ไม่อาจลบเลือนได้ในเวลาเพียงเท่านี้
ที่สำคัญข้าง ๆ ยังมีศพของเพื่อนมันอยู่ด้วย
เสิ่นเทียนจวินกับเสี่ยวชิงเดินมารวมกัน
"พวกนายว่าไง ลุงอู๋บ้าไปแล้วหรือเปล่า? มันช่วยลิงพายุหิมะอยู่ได้ยังไง? ทำไมไม่ฆ่ามันเอาไข่มุกวิญญาณเลือดไปเลยล่ะ?"
เสิ่นเทียนจวินว่า "อู๋ไป๋ฉลาดกว่าแกนะ เขาคงอยากให้ลิงพายุหิมะพาไปหาผลวิญญาณเลือด"
"โธ่เอ๊ย!" ซีเหมินหยุนอี้ฟาดหัวตัวเอง "ทำไมฉันไม่นึกถึงเลย ลุงอู๋นี่มันฉลาดจริง ๆ"
แต่ใครจะไปคิดว่า อู๋ไป๋มองไปที่ลิงพายุหิมะแล้วพูดว่า "รีบไปเถอะ อย่าไปเจอมนุษย์อีก"
ลิงพายุหิมะฟังเข้าใจ ตาสีชาดจ้องมองอู๋ไป๋อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนส่งเสียงคำรามแปลก ๆ ออกมาหนึ่งครั้ง แล้วรี่ออกไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนปลุกหิมะขึ้นฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า
สามคนของซีเหมินหยุนอี้ตาค้าง
ดูท่าอู๋ไป๋จะไม่มีแผนอย่างที่เสิ่นเทียนจวินพูด คือตามลิงพายุหิมะไปหาผลวิญญาณเลือด
"ลุงอู๋ ทำไมปล่อยมันไปล่ะ? หรือว่าจะตามไปแอบดู แล้วหาผลวิญญาณเลือด?"