อู๋ไป๋อดขมวดคิ้วไม่ได้ ที่นี่กลายเป็นรังของพวกสัตว์เดรัจฉานขนดกไปแล้ว
ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ รอบแท่นบูชามีบ่อเลือดสี่บ่อ
บ่อเลือดเชื่อมกับแท่นบูชา ด้านบนสลักลวดลายประหลาด เลือดไหลไปตามลวดลายเหล่านี้ กัดกร่อนแนวป้องกันบนแท่นบูชา
“พี่อู๋ไป๋ ดูทางนั้นสิ”
จู่ ๆ หลินมู่มู่ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าโกรธเคือง
อู๋ไป๋ขยับเข้าไปใกล้เธอ มองตามทิศทางที่หลินมู่มู่ชี้
ตรงมุมหนึ่ง ศพกองระเกะระกะ นับได้เป็นร้อย
ดูจากเครื่องแต่งกายของศพเหล่านี้ ก็คือชาวบ้านที่หายตัวไป
หว่างคิ้วของอู๋ไป๋มีปราณชั่วร้ายเคลื่อนไหว มองไปที่บ่อเลือดทั้งสี่ เลือดข้างในเกรงว่าคงเป็นของชาวบ้านเหล่านั้น
พวกสัตว์เดรัจฉานขนดกพวกนี้… สมควรตาย
ถานจงหลินก็เห็นศพที่กองเป็นภูเขา ใบหน้าเฒ่าถมึงทึง
“พี่อู๋ไป๋ ตอนนี้ทำยังไงดี”
ดวงตาอู๋ไป๋เย็นชา ฉายแววสังหาร “พวกสัตว์เดรัจฉานขนดกพวกนี้ ปล่อยไปไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว”
ถานจงหลินกล่าว “พวกสัตว์พวกนี้ไม่ธรรมดา แค่พวกเราไม่กี่คน คิดจะฆ่าพวกมันให้หมด คงลำบากหน่อย”
“ถ้ากลัวตาย ก็ไปซะ” อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชา
ถานจงหลินสีหน้าบึ้งตึง “ข้าไม่ใช่คนโลเลกลัวตาย”
“ที่มาครั้งนี้ก็เพื่อสืบเรื่องชาวบ้านหายตัวไป ตอนนี้เจอฆาตกรแล้ว ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อย่างไร”
อู๋ไป๋มองเขาอย่างแปลกใจ ไอ้เฒ่านี่ยังมีเลือดนักสู้นี่นา
“พี่อู๋ไป๋ ไข่นั่นไข่อะไร ทำไมใหญ่จัง”