นกยูงตัวที่เปิดโปงแผนการของอู๋ไป๋หัวเราะเยาะอย่างดูถูก
“มนุษย์ต้อยต่ำมีแต่กลเม็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น”
อู๋ไป๋ดูถูกว่า “ไอ้สัตว์ขนหยาบ กล้าออกมาสู้กับข้าเดี่ยว ๆ ไหม?”
“สามกระบวนท่า ถ้าไม่ฟันแก ข้าจะยกหัวให้”
นกยูงตัวนี้ไม่ติดกับดัก เย้ยหยันว่า “เจ้าคิดว่าพวกเราโง่รึ? จะให้เจ้าแยกกันจัดการ เอาชนะทีละตัว?”
“ทุกตัว รุมกันเลย ฆ่ามนุษย์ชั้นต่ำนี่”
อู๋ไป๋ยกไม้เท้าดำในมือขึ้น ชี้ไปที่ไข่บนแท่นบูชา กล่าวยิ้มเย็นว่า “พวกเจ้าไม่กลัวข้าทำลายสิ่งนี้รึ?”
พวกสัตว์ขนหยาบไม่กล้าขยับตัวเลยจริง ๆ
อู๋ไป๋เห็นว่าแผนนี้ใช้ได้ผล จึงมองไข่ยักษ์ที่เรืองแสงตรงหน้า พูดว่า “ใครจะบอกปู่ของเจ้าสักคำได้ไหม นี่คือไข่ของสิ่งมีชีวิตอะไร?”
พวกสัตว์ขนหยาบทั้งหมดเงียบกริบ ดวงตาอันโหดเหี้ยมจ้องเขม็งไปที่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยิ้มเย็น “พวกเจ้าไม่พูด ข้าก็จะค้นคว้าด้วยตัวเอง”
เขาเดินเข้าไปใกล้ไข่สูงเท่าคน มองลวดลายที่เปล่งแสงบนไข่ ยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อลูบคลำ
“ตูม!”
ทันใดนั้น แสงเรืองรองสีเขียวก็แผ่ขยายออกมา
อู๋ไป๋ไม่ทันระวังตัว ถูกแรงสั่นสะเทือนจนกระเด็นจากแท่นบูชา
พลังร้ายกาจเหลือเกิน
อู๋ไป๋สะบัดข้อมือ ถ้าปฏิกิริยาไม่เร็ว ข้อมือคงถูกสั่นจนหักไปแล้ว
“รุมกันจัดการ ฆ่ามนุษย์ชั้นต่ำนี่”
นกยูงตัวนั้นตะโกน
พวกสัตว์ขนหยาบตัวอื่นก็ได้สติเช่นกัน
นกยูงสองตัวอ้าปาก แสงสีเขียวเข้มพวยพุ่งออกมาจากปาก พุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋