เฮ่ออวิ๋นอี้เคยให้แผนที่หออสูรทมิฬแก่อู๋ไป๋ไว้หนึ่งฉบับ
ดังนั้น อู๋ไป๋จึงรู้ว่าลู่หยวนซานพักอยู่ที่ไหน
เขามาถึงที่พักของลู่หยวนซาน ซึ่งก็คล้ายกับที่พักของเขาเอง
ในฐานะจางเหล่าชั้นในรุ่นเก๋า ตอนนี้ลู่หยวนซานกลับต้องใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาอย่างยิ่ง คนฝีมือดีข้างกายเขา อย่างหยวนจื่อเว่ย เงามืด และคนอื่นๆ ต่างถูกเขากำจัดไปหมดแล้ว
ดังนั้น กำลังป้องกันในลานบ้านจึงไม่แข็งแกร่งนัก
อู๋ไป๋ตามบ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้าไปพบลู่หยวนซาน
ลู่หยวนซานนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว นัยน์ตาทั้งสองข้างไร้วิญญาณ ราวกับซากศพเดินได้
สาวใช้หน้าตาสะสวยในล้วนได้แต่มองดู สูญเสียความสุขในฐานะลูกผู้ชาย ชีวิตนี้ช่างอยู่ไปก็ไร้ค่า
“ท่านลู่ ข้ามาเยี่ยมท่าน”
อู๋ไป๋เดินเข้าไปใกล้ พลางพูดยิ้มๆ
ลูกตาของลู่หยวนซานขยับเล็กน้อย จากนั้นก็จ้องมองอู๋ไป๋ แววตาอาฆาตแค้นไม่สิ้นสุดรวมตัวอยู่ในดวงตา
“ไสหัวไป ไสหัวไปเดี๋ยวนี้”
ลู่หยวนซานคำรามด้วยความโกรธแค้น
บ่าวรับใช้ที่พาอู๋ไป๋เข้ามาตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงก
อู๋ไป๋มองไปทางเขา “ท่านลู่บอกให้แกไสหัวไป ยังไม่รีบไปอีกหรือ”
บ่าวรับใช้หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไปทันที
ลูกตาของลู่หยวนซานแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด จ้องเขม็งไปที่อู๋ไป๋ “ข้าต่างหากที่บอกให้เจ้าไสหัวไป”
“มารยาทการต้อนรับแขกของท่านลู่ช่างไม่ดีเอาเสียเลย ข้ามาด้วยความหวังดีมาเยี่ยมท่าน แต่ท่านกลับจะมากัดข้าเหมือนหมาบ้าหรือ”
อู๋ไป๋พูดพลางยิ้มตาหยี
“หลินไป๋ เจ้าอย่าได้ลำพองใจไป ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
“งั้นหรือ” อู๋ไป๋เดินเข้าไป บีบขาของลู่หยวนซาน ขาของเขาถูกศรชีวิตมรณะแทงทะลุ พออู๋ไป๋บีบเข้า ก็เจ็บปวดจนแทบขาดใจ