เสี่ยวซู่พาอู๋ไป๋มาถึงห้องที่ตกแต่งแบบโบราณ หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นไม้เก่า นางกระซิบเบา ๆ ว่า “ผู้อาวุโสหลิน ที่นี่คือห้องของท่านเจ้าค่ะ”
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
เสี่ยวซู่เดินนำเข้าไปด้านใน
อู๋ไป๋เดินตามเข้าไป ข้างในเป็นห้องนอน
เสี่ยวซู่เดินมาที่ข้างเตียง ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อ “ผู้อาวุโสหลิน ต้องการให้บ่าวช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไหมเจ้าคะ”
อู๋ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่มีนิสัยเช่นนั้น จึงส่ายหน้า
เสี่ยวซู่ยืนอยู่ข้างเตียง มือเล็ก ๆ สั่นเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเอง
“นี่เจ้าทำอะไร”
เสี่ยวซู่มองอู๋ไป๋อย่างไม่เข้าใจ พูดเสียงแผ่วเบา “บ่าว บ่าวปรนนิบัติผู้อาวุโสหลินพักผ่อนเจ้าค่ะ”
อู๋ไป๋เห็นใบหน้างามของนางแดงก่ำ ก็เข้าใจทันที ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ไม่ต้องแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถิด”
“เสี่ยวซู่ ไปเตรียมอาหารให้ข้าหน่อย”
วันนี้เดินทางมาไกลทั้งวัน ยังไม่ได้กินอะไรดี ๆ เลย
เสี่ยวซู่อึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนโล่งใจเล็กน้อย ถอนหายใจเบา ๆ “บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
ไม่นานนัก เสี่ยวซู่ก็จัดเตรียมอาหารเต็มโต๊ะมาให้อู๋ไป๋
อู๋ไป๋กำลังกินอยู่ เด็กเวรคนหนึ่งมารายงานว่า เฉินยวนมาขอพบ
“เชิญท่านผู้อาวุโสเฉินเข้ามา”
ไม่นาน เฉินยวนก็เดินตามเด็กเวรเข้ามา
เห็นอู๋ไป๋กำลังกินข้าวอยู่ก็อดบ่นไม่ได้ “ผู้อาวุโสหลินช่างสุขสบายจริง ๆ ส่วนข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
“ท่านเฉินยังไม่ได้กินข้าวหรือ”
“ช่วยงานท่านลู่มาตลอด จะมีเวลาไหนกินข้าว”
อู๋ไป๋มองไปทางเสี่ยวซู่ที่ยืนรับใช้อยู่ด้านข้าง “ไปเอาถ้วยตะเกียบมาให้ท่านเฉินเพิ่ม”