อู๋ไป๋หยิบผลึกสีเลือดนั้นออกมา
ทันใดนั้น เส้นสีเลือดจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะยานออกมา ดูดเกาะติดไปที่มือของอู๋ไป๋
เสี่ยวชิงลังเลอยู่ไม่น้อย
ก็เพราะของชิ้นนี้อันตรายเกินไป พลาดนิดเดียวอาจกลายเป็นสัตว์ประหลาดได้
พวกเขาไม่กลัวความตาย แต่ไม่อยากกลายเป็นซากเดินได้ที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผี
อู๋ไป๋ก็ลังเลไม่ต่างกัน "จะลองจริง ๆ เหรอ?"
เสี่ยวชิงพยักหน้าเบา ๆ "เนื่องจากผู้เฒ่าท่านนั้นบอกว่าพลังของปลาเพลิงสามารถละลายพลังสาปสีเลือดได้ พวกเราเพิ่งได้สัมผัสมาเองต่างหาก คงไม่มีอะไรอันตรายหรอก"
ปากพูดอย่างนั้น แต่เสี่ยวชิงกลับลังเลที่จะลองไม่กล้าสักที
"รู้อยู่แล้วว่าเจ้านกโง่นี่ไม่กล้า ไปซ่อนหลังฉันเดี๋ยวนี้ ฉันขอเป็นคนแรก"
ซีเหมินหยุนอี้ไม่รอช้าดึงเสี่ยวชิงมาไว้ข้างหลัง และก่อนที่เสี่ยวชิงจะทันขัดขวาง ก็ยื่นมือจับผลึกสีเลือดเสียแล้ว
ชั่วขณะนั้น เส้นสีเลือดนับไม่ถ้วนก็เหมือนทากดูดเลือดที่ได้กลิ่นความสดชื้น พุ่งเกาะติดมือของซีเหมินหยุนอี้ แล้วลอดซึมผ่านผิวเนื้อเข้าไปภายใน
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงตึงเครียดจนกำหนี่งแน่น
"อ๊า..."
ซีเหมินหยุนอี้ร้องลั่นขึ้นมากะทันหัน ทำเอาอู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงแทบวิญญาณกระเด็น
"ปวด...ปวดจะตายอยู่แล้ว อ๊าาาาา..."
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงกายทั้งร่างตึงแน่น จ้องมองซีเหมินหยุนอี้ไม่วางตา
ซีเหมินหยุนอี้ร้องโวยวายไปพักใหญ่ ก่อนตะโกนขึ้นเสียงดัง "นกโง่! มาเร็ว! ของนี่มันแค่ปวดนิดหน่อย แต่ไม่มีอันตราย"
ว้าววว...พลังบำรุงชุ่มฉ่ำขนาดนี้ กำลังหลอมเส้นเอ็นกับกระดูกของฉันอยู่ ฉันจะเก่งกาจสุดยอดแล้วเว้ย!