อู๋ไป๋คิดในใจว่าคนแก่กับเด็กคู่นี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เขาสัมผัสได้เมื่อกี้ว่าทั้งคู่ไม่มีลมหายใจพลังไหลเวียนเลย... ที่หลบเลี่ยงการสัมผัสของเขาได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
"ท่านผู้เฒ่าเป็นใครกันแน่? ดูท่าทางไม่น่าจะมีเจตนาร้ายต่อผม ถ้ายินดีก็โผล่มาพบกันสักครั้งสิ"
อู๋ไป๋เอ่ยขึ้น เสียงดังก้องกัมปนาท
แม้จะระบุตำแหน่งของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่อู๋ไป๋ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีคนกำลังมองดูเขาอยู่จากความมืด คงเป็นคนแก่กับเด็กคู่นั้น
แต่ผ่านไปช้านานก็ไม่มีวี่แววการตอบกลับ
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "เมื่อท่านผู้เฒ่าไม่ยอมออกมาพบ ผมก็คงต้องขอตัวละ!"
อู๋ไป๋เป็นห่วงว่าเสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบออกเดินทางย้อนกลับทางเดิมทันที
หลังอู๋ไป๋จากไป คนแก่กับเด็กคู่นั้นก็โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันไม่ไกลนัก
"ปู่เฉิน ทำไมเราถึงไม่ออกไปพบเขาล่ะ?"
เด็กน้อยเงยหน้าถามอย่างแปลกใจ
คนแก่ยิ้มบาง ๆ ตอบว่า "คำสั่งของท่านคือต้องดูแลให้เขาปลอดภัย เขาหลุดออกมาจากคุกนรกตกต่ำได้ด้วยตัวเองแล้ว งั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับเส้นทางต่อไปของเขา"
เด็กน้อยยังงง ๆ "แล้วทำไมปู่เฉินไม่บอกเขาตรง ๆ ไปเลยว่าปลาไฟนี่มันถอนพิษสิงโลหิตได้?"
คนแก่ยิ้มอีกครั้ง "อู๋ไป๋ไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าเปิดเผยตัวตน หวังว่าเราคงหนีเขาไม่ทัน... คนคนนี้ฉลาดเป็นกรด แต่ก็เจ้าเล่ห์ไม่เบา"
"ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ติดพิษสิงโลหิต ที่ฉันบอกเขาเป็นนัยว่าปลาไฟถอนพิษสิงโลหิตได้ ก็เพราะเพื่อนทั้งสองคนนั้นของเขามีเชื้อพิษติดตัวอยู่บ้าง"