อู๋ไป๋ไม่ได้ตะโกนไปทั่วรอบตัว แต่ตะโกนลงไปในบ่อน้ำโบราณ
คลื่นเสียงสยองขวัญพุ่งกระแทกจนผนังหินของบ่อแตกร้าวไปทั้งแนว
เพราะมีคนแอบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกองศพ
ศพในบ่อล้วนเป็นหญิงสาวเปลือยกาย แต่กลับมีคนแต่งตัวเรียบร้อยซุกตัวอยู่ท่ามกลางกองศพนั้น
การซ่อนตัวโง่เขลาเช่นนี้ทำให้อู๋ไป๋หัวเราะเยาะในใจ
"อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน..."
คนที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางกองศพตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนก
"ไสหัวออกมา!"
อู๋ไป๋กล่าวเสียงเข้ม
"อย่าทำร้ายฉัน ฉันออกแล้ว เดี๋ยวนี้แหละ..."
อีกฝ่ายกระโดดออกมาจากบ่อน้ำโบราณ ตัวสั่นเทิ้ม ตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอะไรดี ก้มหน้าไม่กล้ามองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋กวาดสายตามองอีกฝ่าย
เป็นหนุ่มราวสามสิบต้น ๆ วรยุทธ์ไม่แข็งแกร่งนัก เพียงระดับเซียนสวรรค์ ผิวค่อนข้างซีด
"นายเป็นใคร?"
อีกฝ่ายก้มหน้า ตอบอย่างตื่นตระหนก "ผม... ผมเป็นแค่ลูกน้องธรรมดา ขอร้องอย่าฆ่าผม... ผมไม่เคยทำเรื่องชั่ว ผมแค่ตกใจกลัวเลยแอบซ่อนอยู่ที่นี่"
อู๋ไป๋กล่าวเรียบเย็น "นายชื่ออะไร?"
"เหวยหนิง"
"ฉันถามนาย ศพในบ่อแห้งเป็นเรื่องอย่างไร?"
"ไม่เกี่ยวกับผม ทั้งหมดเจ้าเมืองทำ... หญิงสาวเผ่ามารเหล่านั้นถูกมันใช้วิชาดูดหยินเสริมหยางแล้วสังหารทิ้ง แล้วมันขี้เกียจกำจัดศพ เลยโยนทิ้งลงบ่อน้ำโบราณนี้"
ความโหดเหี้ยมในใจอู๋ไป๋พลุ่งขึ้น ตรงกับที่เดาไว้เกือบเป๊ะ
"ที่นี่คือที่พักอาศัยของเจ้าเมือง?"
เหวยหนิงตอบอย่างตื่นตระหนก "ใช่"
"เจ้าเมืองชื่ออะไร? วรยุทธ์ระดับไหน?"
"เจ้าเมืองชื่อเหวยซื่อเหา ระดับเซียนลึกลับขั้นสูงสุด"
อู๋ไป๋กล่าวเรียบเย็น "นายรู้จักหุบเขาต้องห้ามสวรรค์ไหม?"
เหวยหนิงส่ายหัวรัว ๆ "ผม... ผมเป็นแค่ตัวประกอบ ไม่รู้อะไรเลย ขอร้องอย่าฆ่าผม"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น
"นายล้างมือตัวเองเนียนนักนะ แต่นายลองมองฉันดิ ฉันดูเป็นคนโง่งมงั้นหรอ?"
"ลูกน้องตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่กลับเดินเข้าออกที่พักของเจ้าเมืองได้อย่างอิสระ แถมยังคิดได้ว่าต้องแอบซ่อนท่ามกลางกองศพแกล้งตาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะคิดได้"
เหวยหนิงตื่นกลัวจนตัวสั่น พูดตะกุกตะกัก