"เซียะ..."
อู๋ไป๋กางปีกทั้งสอง คอยรำคาญฉางคงอยู่ห่าง ๆ ขณะพุ่งทะยานมุ่งหน้าออกนอกเมือง
ใบหน้าของฉางคงบิดเบี้ยว แววตาเกรี้ยวกราด ตามติดไม่ห่าง
หนึ่งไล่ล่า หนึ่งหนี
ไม่ช้าฉางคงก็ถูกล่อออกนอกเมืองสำเร็จ
"ฉางคง ไอ้บ้านี่เป็นหมาหรือไงเนี่ย ตามแน่นขนัดขนาดนี้ ถ้าตามทันเดี๋ยวให้กระดูกกิน"
"ไป๋เสี่ยวจวี๋ เธออยากรู้ไหมว่าไป๋เสี่ยวจวี่คือใคร เธออยากรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงให้กำเนิดบุตรให้เธอ"
ดวงตาของอู๋ไป๋หดแคบลงอย่างรุนแรง
เขาหยุดลง เรื่องนี้สำหรับเขาเป็นหนึ่งคดีปริศนาที่ค้างคามาโดยตลอด
แม้จะมีการสันนิษฐานไว้อีกมากมาย แต่ก็ยังไม่เคยพิสูจน์ได้แน่ชัด
"ลุงอู๋ อย่าหลงกล ไอ้บ้านี่กำลังหลอกเธอ"
เห็นอู๋ไป๋หยุดลง ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้อนใจจนหน้าตื้น ดึงตัวอู๋ไป๋ให้วิ่งหนี แต่ก็ดึงไม่ไหว
อู๋ไป๋กล่าวเสียงต่ำ "ไอ้โง่ ผมต้องรู้ความจริงของเรื่องนี้ให้ได้"
"...เฮ้ย อย่าเพิ่งหลงตัวเองนะ ไอ้บ้านี่มันหลอกเธอชัด ๆ ห้ามหลงกลเด็ดขาด"
แว่วเสียงฝ่าอากาศดังขึ้น ฉางคงและพวกกำลังจะไล่ทันแล้ว ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้อนใจเหมือนมดตกลงไปในกระทะร้อน
อู๋ไป๋ลังเลอยู่ชั่วครู่
"ซวิฟ ๆ ๆ..."
หินวิญญาณสิบกว่าก้อนพุ่งออกไป นิ้วทั้งสิบของอู๋ไป๋ร่ายระบำ ผนึกมือรวดเร็วราวสายฟ้า
พอเสร็จสิ้นทุกอย่าง ฉางคงก็มาถึงพอดี
เห็นอู๋ไป๋รอเธออยู่ ฉางคงก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
"อู๋ไป๋ ดูท่าเธอใส่ใจเรื่องนี้นักหนาสินะ"
อู๋ไป๋จ้องเธอ กล่าวเสียงเย็นชา "พูดมา ความจริงของเรื่องนี้คืออะไร"
"ดูท่าเธออยากรู้จริง ๆ สินะ"
"อย่าเสียเวลา พูดมาเลย"
"ถ้าอยากให้พูด เธอต้องยอมแพ้โดยดีก่อน"
ดวงตาอู๋ไป๋เย็นเยียบ
"ฉางคง ถ้าเธอไม่พูด ผมก็ถามซ่างกวนอวี่เฟยได้ อย่ามาเล่นกลกับผม"
ฉางคงหัวเราะเสียงแปลกประหลาด "ถ้าอย่างนั้น เธอก็ไปถามน้องสาวดีของเธอเถอะ"
"เอามัน! อย่าให้มันหนีไปได้"
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจนสั่น "ดูสิ เดี๋ยวก็รู้ว่าผมพูดถูก ไอ้หญิงชั่วนี่มันหลอกเธอจริง ๆ"
อู๋ไป๋มองฉางคงเสียงเย็น "อย่าคิดจับผม ผมตั้งม่านพลังกั้นไว้ที่นี่แล้ว"
ฉางคงหัวเราะเยาะ "ผมไม่แปลกใจเลยสักนิด"
พูดจบก็พุ่งเข้าสังหารอู๋ไป๋ราวสายฟ้าผ่า
อู๋ไป๋สะบัดนิ้วเบา ๆ คลื่นพลังลมปราณพุ่งออกไป