เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋ไป๋ ดวงตาเลื่อนลอยของชาวเผ่ามารเหล่านั้นก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวา
"พวกเรา...พวกเราเป็นอิสระแล้ว"
ชาวเผ่ามารคนหนึ่งยังไม่กล้าเชื่อ พึมพำเบา ๆ
อู๋ไป๋ยิ้ม "ใช่ พวกเธอเป็นอิสระแล้ว"
ดวงตาของชาวเผ่ามารเหล่านั้นกลับมาเปล่งประกาย
"เราเป็นอิสระแล้ว เราเป็นอิสระแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า......"
"ขอบพระคุณผู้มีพระคุณ บุญคุณใหญ่หลวงนี้ พวกเราจะไม่มีวันลืมตราบชั่วนิรันดร์"
อู๋ไป๋ยิ้ม "เผ่าเทพก็เป็นศัตรูของฉัน การช่วยพวกเธอก็คือการช่วยตัวฉันเอง"
"ตอนนี้พวกเธอเป็นอิสระแล้ว แต่พี่น้องของพวกเธอยังทุกข์ทรมานอยู่ พวกเธอไปช่วยคนอื่น ๆ ส่วนฉันกับพวกฉันจะจัดการกวาดล้างเผ่าหิมะ"
ชาวเผ่ามารดีใจจนคุมตัวไม่ได้
พวกมันพุ่งออกไปราวกับบ้าคลั่ง
แล้วทุกคนก็เห็นว่าพวกเขาเริ่มช่วยเหลือเพื่อนร่วมเผ่าของตนเอง
กลางถนนใหญ่ กุญแจมือและโซ่ตรวนที่รัดตัวชาวเผ่ามารถูกปลดออก พวกเขาได้รับอิสรภาพ
ส่วนอู๋ไป๋เดินไปหาเหวยเทียนเฮาที่กำลังลมหายใจรวงรัง
เหวยเทียนเฮาจ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาเคียดแค้น
"อู๋ไป๋ การทำศัตรูกับเผ่าเทพ นายต้องตายแน่นอน"
อู๋ไป๋พูดเย็นชา "เรื่องชีวิตฉันไม่ต้องเป็นห่วง นายห่วงตัวเองเถอะว่าจะมีชีวิตรอดไหม"
เหวยเทียนเฮาเต็มไปด้วยความขมขื่นไม่ยอมรับ แต่เขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอดแล้ว
"จะฆ่าจะฟันก็ตามใจ"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "ฉันไม่ฆ่านาย นายก็ต้องตายอยู่ดี อย่ามาแสร้งเป็นเกรียงไกรตรงหน้าฉัน อย่าคิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะทำอะไรนายไม่ได้ ฉันมีวิธีทำให้นายเป็นไม่ได้ทั้งเป็นตายถึงหมื่นวิธี"
"เหวยเทียนเฮา บอกฉันมา ประมุขเมืองของพวกนายไปที่ไหน"
เหวยเทียนเฮาจ้องอู๋ไป๋อย่างเยือกเย็น เงียบงันไม่เอ่ยปาก
"เหวยเทียนเฮา คิดให้ดีนะ ถ้าฉันตามหาประมุขเมืองของพวกนายเจอ เขาอาจจะได้แก้แค้นให้นาย"
"แต่ถ้าฉันออกจากที่นี่ไป นายก็ตายเปล่า ไม่มีวันมีใครมาแก้แค้นให้นายอีกเลย"
เหวยเทียนเฮาจ้องอู๋ไป๋อย่างเคียดแค้น "ประมุขเมืองไปที่หุบเขาสวรรค์ต้องห้าม มีฝีมือก็ไปเลย"
อู๋ไป๋ยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณ ฉันจะไปหาประมุขเมืองพวกนายเร็ว ๆ นี้ นายก็อยู่ที่นี่รอให้ชาวเผ่ามารฟันนายจนเละเป็นเนื้อบดเถอะ"