“คิดจะหนี?”
เห็นอู๋ไป๋หันหัววิ่งหนี หลินตั้นจวงประกบมือขึ้นคาถาด้วยมือเดียว
หัตถ์เทพมาร
“คืบกู๊กกก...”
อุ้งมือมารขนาดมหึมาบังฟ้าปิดดวงอาทิตย์ พุ่งลงมาคว้าอู๋ไป๋
ไอมารพันธ์ฟ้าพร้อมแรงกดดันสยองเทลงมาไม่หยุด
อู๋ไป๋เงยหน้ามองหนึ่งครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้
วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็ถูกจับอยู่ในอุ้งมือมาร
หลินตั้นจวงยิ้มสดใสราวกับดอกไม้บาน แต่วินาทีถัดมารอยยิ้มก็แข็งค้าง
เพราะอู๋ไป๋ที่ถูกจับได้กระจายหายไปราวกับควัน
หลินตั้นจวงรู้ทันทีว่านั่นคือร่างแฝง
“ที่รัก นี่นายบังคับให้ฉันต้องฟื้นอำนาจสามีนะ”
ร่างจริงของอู๋ไป๋ปรากฏขึ้นห่างจากหลินตั้นจวงออกไปหลายสิบเมตร
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ด้วยแววตายั่วโมโห
ทันใดนั้นหอกก็พุ่งราวกับมังกร ฉีกอากาศเข้าปักสู่อู๋ไป๋
มิติชีวิตมรณะ
อู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงที่พุ่งเข้ามาหายวับไปจากท้องฟ้าทันที
เสี่ยวเฮยตาโต
หลินตั้นจวงที่ถูกขังก็มีสีหน้าตกใจ มองไปรอบ ๆ อย่างไม่หยุด
“นี่มันที่ไหน?”
อู๋ไป๋มองเธออย่างยิ้มแย้ม “ที่รัก เรื่องเก่า ๆ ทั้งหมดลบกันหมดแล้วกันนะ?”
“ฝันไปเถอะ”
อู๋ไป๋ขมวดตาลงเล็กน้อย “งั้นสามีของเมียไม่ละล่ำละลักแล้วนะ”
เขายื่นมือขึ้นเป่าปากเป็นจังหวะ “แย่งชิง”
เม็ดฝนสีดำเริ่มตกลงจากอากาศ
สีหน้าของหลินตั้นจวงกลายเป็นตื่นตระหนก เพราะเม็ดฝนสีดำตกกระทบร่างเธอ วรยุทธ์ของเธอกำลังตกลงอย่างรวดเร็วเหมือนหน้าผา
“ที่รัก ไม่ต้องกังวล พอออกจากที่นี่ วรยุทธ์ของเธอก็จะกลับมาเหมือนเดิม”
“นี่มันอะไร?”
“วรยุทธ์เทพเวท ฉันคิดค้นขึ้นเอง ผู้เฒ่าคนนี้เจ๋งใช่ไหมล่ะ?”
หลินตั้นจวงขยี้ตาให้อู๋ไป๋เห็น พร้อมหัวเราะเยาะ
“ที่รัก ถ้าอย่างนั้นฉันต้องเปลี่ยนวิธีพิสูจน์ความเจ๋งของสามีเมียแล้ว”
อู๋ไป๋หัวเราะเจ้าเล่ห์
พูดจบ ร่างก็พุ่งออกไปแล้ว
หลินตั้นจวงไม่มีทางนั่งรอคอยความตายแน่นอน
หอกหนึ่งแทงออก เงาหอกเต็มฟ้า
แต่ตอนนี้วรยุทธ์ของเธอตกลงไปอยู่ขั้นสุดยอดของต้าหลอจินเซียน พลังทำลายล้างไม่อาจเทียบเท่าแต่ก่อน
อู๋ไป๋หมัดหนึ่งก็บดขยี้เงาหอกเต็มฟ้าจนแตกกระจาย
ทันใดนั้นร่างสั่นหวัด เงาหายไปจากต่อหน้าหลินตั้นจวงอย่างอยุติธรรม
หลินตั้นจวงตอบสนองไวมาก หวีดหอกย้อนแทงไปด้านหลัง