“คุณหนูหลิน ฉันมาหาแกแล้ว”
ซีเหมินยุนอี้ลงจอดยอดเนินแล้วตะโกนเสียงดัง
ประตูกระท่อมไม้ปิดแน่น
ตัวดำนอนแอ้นอยู่ข้างกระท่อม มันลืมตาขึ้น “ชี๊ด… อย่ารบกวนการพักของเจ้านาย”
แต่ซีเหมินยุนอี้ไม่แคร์พวกนั้นหรอก
“คุณหนูหลิน ฉันแค่มาถามว่า เมียกับลูกฉันเป็นยังไงบ้าง”
ตัวดำโกรธขึ้ง “ถ้าแกยังตะโกนโวยวายอย่างนี้ ฉันจะไม่ให้เกียรติ”
เสียง “ตึก” ดังขึ้น ประตูเปิดออก
เสี่ยเยว่เดินออกมา
ตัวดำลุกขึ้นทันที ร่างยักษ์ใหญ่ราวกับภูเขา กดดันคนรอบข้างอย่างรุนแรง
“เจ้านาย เขารบกวนคุณหรือเปล่า ฉันไล่มันไปเดี๋ยวนี้เลย”
เสี่ยเยว่โบกมือ
เธอมองไปที่ซีเหมินยุนอี้ “มาหาฉันทำไม”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่แกมาอยู่แดนมาร ผมเลยอยากรู้ว่าเมียกับลูกผมสบายดีไหม”
“ฉันไม่รู้จักเมียกับลูกนายหรอก”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ pursed ปาก “เลิกแสร้งเลยคุณหนูหลิน อู๋ไป๋ไม่ได้อยู่ตรงนี้ แสร้งให้ใครดูล่ะ”
“หยุดเจ้าเล่ห์เถอะ ฉันไม่รู้จักเมียกับลูกนายจริง ๆ”
ซีเหมินยุนอี้ยักไหล่ “งั้นก็เถอะ ตั้งแต่แกไม่ยอมรับว่าเป็นหลินตั้นจวง งั้นฉันไปละกัน… ที่แท้ฉันอยากเล่าเรื่องชู้สาวของอู๋ไป๋ให้ฟัง”
“ตั้งแต่แกไม่อยากฟัง ฉันก็ไปละ”
ซีเหมินยุนอี้พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมามอง เห็นเสี่ยเยว่ยังนิ่ง จึงแกล้งพูดว่า “ฉันไปแล้วนะ ไปจริง ๆ แล้ว… บาย…”
เสี่ยเยว่มองเขาด้วยหน้านิ่งเฉย
“โธ่… คุณหนูหลินยังไม่รู้เลย ครั้งหนึ่งอู๋ไป๋โดนพิษประหลาด เลือดร้อนลุกไหม้จนคุมสติไม่อยู่... โชคดีที่เสวียนอีเหรินเป็นผู้ดีมีน้ำใจ ยอมมอบกายบริสุทธิ์ครั้งแรกให้อู๋ไป๋ ชีวิตเขาเลยรอดมาได้”
“อีกครั้งตอนอยู่ภูมิเซียน อู๋ไป๋โดนผู้หญิงจากประตูหยินหยางวางยาราคัง... ซี๊ด ๆ หน้าตาดีก็ได้เปรียบจริง ๆ สาวสวยต่าง ๆ คิดหาวิธีสารพัดเพื่อให้อู๋ไป๋นอนกับตัวเอง”
“อ้อ ยังมีครั้งที่ดาวเทียนเทียนอู่นั่น…”
“กลับมา”
เสี่ยเยว่เอ่ยขัดคำเขา
ซีเหมินยุนอี้วิ่งกลับมาทันที มองเธอ “นางพญามีคำสั่งอะไรหรือเปล่า หรือว่าแกก็อยากนอนกับอู๋ไป๋ ฉันช่วยจัดการให้ได้นะ”
“เสี่ยวหย่ากับลูกสบายดีทุกอย่าง”