หลินตั้นจวงถามด้วยความงง “ซ่างกวนอวี่เฟย? ทำไมพูดถึงเธอขึ้นมาล่ะ เธออยู่ที่หุบเขาเหมยฮวาตลอดไม่ใช่เหรอ”
“เจ้าหุบเขาเจียงบอกแก?”
“เจ้าหุบเขาเจียงอยู่ที่ภูเขาเฟิ่งหมิง หลังกลับมาพร้อมผู้อาวุโสเจี้ยนจุน เธอก็ไม่ได้กลับหุบเขาเหมยฮวาเลย”
หลินตั้นจวงถามต่อด้วยความงง “ซ่างกวนอวี่เฟยเป็นอะไร?”
“เธอน่าจะอยู่ในภูมิภาคเซียน”
“อะไรนะ?” หลินตั้นจวงตกใจ
“เสี่ยวกวย แกรู้จักตัวตนของตัวเองแล้วใช่ไหม”
“รู้สิ ผู้อาวุโสเอาหวงเล่าให้ฟังแล้ว”
“จริง ๆ แล้วซ่างกวนอวี่เฟยก็เหมือนเสี่ยวกวย ชาติก่อนทั้งคู่เป็นสาวใช้ข้างกายของฉัน”
หลินตั้นจวงตาค้างไปทั้งใบหน้า
“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ เล่าให้ฟังหน่อยสิ!”
อู๋ไป๋เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลินตั้นจวงฟังอย่างละเอียด
“ไม่คิดเลย ที่แท้มันเป็นแบบนี้เอง”
หลินตั้นจวงถามต่อ “ตามที่แกว่า ซ่างกวนอวี่เฟยไม่มีเจตนาร้ายกับแก แล้วทำไมเธอไม่เลือกสารภาพกับแกตรง ๆ ล่ะ?”
อู๋ไป๋ส่ายหัว “อาจมีอะไรที่เธอยังลังเลอยู่ก็ได้”
“ไป๋เสี่ยวจวี๋เป็นร่างแยกของฉางคง ทำไมถึงมีลูกกับแก? แถมสุดท้ายยังเสียชีวิตไปด้วย”
อู๋ไป๋ส่ายหัว
“ฉันเคยถามฉางคงแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้มันบ้า ไม่ยอมพูดอะไรเลย”
หลินตั้นจวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า “ดูท่าเรื่องนี้คงต้องรอเจอซ่างกวนอวี่เฟยแล้วให้เธอคลายข้อสงสัยให้แกเอง”
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
“อ้อ แล้วเสี่ยวชิงล่ะ?”
“เขาอยู่กับฉางคง”
หลินตั้นจวงตาโต “อะไรของแก?”
อู๋ไป๋เล่าเรื่องของเสี่ยวชิงให้ฟังโดยย่ออีกรอบ
หลินตั้นจวงฟังจบทั้งตกใจทั้งเอ๊ะใจ แล้วพูดว่า
“แกเลยมาดิ ๆ ว่าชาติก่อนแกทำเรื่องไร้สันติสุดไปแล้วกี่เรื่อง?”
อู๋ไป๋เกาจมูกอย่างเขินอาย
“ที่รัก ฉันว่าเรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ”
หลินตั้นจวง pursed ปากน้อย ๆ “แกกลั่นแกล้งฉันมาหนึ่งพันปี เรื่องนี้ผ่านไม่ได้ ฉันต้องแก้มือให้สุด”
อู๋ไป๋ล้มตัวลงนอนบนเตียง “มาเลย แกลั่นแกล้งฉันได้เต็มที่ ทรมานฉันไปเลย”
หลินตั้นจวง: "......"
ทันใดนั้น เสียงของซีเหมินหยุนอี้ก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“เสี่ยวเฮย อย่าขวางฉันสิ ฉันมีเรื่องจริง ๆ กับเจ้านายแก เฒ่าอู๋หายไปแล้ว”