ซีเหมินหยุนอี้วิ่งกรู่ไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน
ทันใดนั้น เขาก็หยุดกึก แววตาสั่นไหวเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าพวกยาเทียนจี้แน่นอนไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ อีกฝ่ายอยู่ในขั้นเซียนราชัน การตามทันเขาเป็นเรื่องเพียงเวลาเท่านั้น
ที่ยังตามไม่ทันตอนนี้ เพราะพวกนั้นแน่นอนตั้งใจจะตามเขาไปหาอู๋ไป๋
การกินยาแก้พิษแล้วฟื้นฟูตัวเองต้องใช้เวลาพอสมควร ถ้าพวกนั้นตามเขาไปพบอู๋ไป๋ ทั้งเขากับไอ้นกโง่นั่นจะถูกฆ่าก่อนที่อู๋ไป๋จะฟื้นตัวทันแน่นอน
"ต้องหาทางเขี่ยไอ้ขยะพวกนี้ทิ้ง"
ซีเหมินหยุนอี้กลับไม่รีบวิ่งต่อ แล้วเริ่มเดินกุดกันไปมาในป่าเขา
ในที่สุด เขาวิ่งเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง แล้วหาถ้ำหินสักแห่งซ่อนตัวเข้าไป
"เฮฮ......ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ไปเลย"
รอให้พวกยาเทียนจี้ตามมาถึงแล้วผ่านไป เขาค่อยแอบออกมาหลบเลี่ยงคนพวกนี้......ซีเหมินหยุนอี้ชมตัวเองอยู่ครู่ใหญ่
แต่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกผึ้งราชายาเทวะจับตาดูมาตลอด
ไม่นาน พวกยาเทียนจี้ก็ตามผึ้งราชายาเทวะไล่ตามเข้ามาในหุบเขา
ในหุบเขามีวัชพืชขึ้นรกทั่ว แถมยังมีพิษม่านลอยคลุมไปทั้งพื้นที่
ซีเหมินอวิ๋นอี้ดวงดี พิษม่านนี้บดบังสายตาของผึ้งราชายาเทวะ ทำให้มันตามหายไปได้
พอพวกยาเทียนจี้เดินเข้ามาในหุบเขา เห็นผึ้งราชายาเทวะหลายตัวบินว่อนไปมากลางอากาศราวกับแมลงวันไร้หัว
อู๋ชินขมวดคิ้วบาง ๆ ของมัน น้ำเสียงเย็นยะเยือก "คนหายไปไหน?"
"พิษม่านในหุบเขานี้บดบังผึ้งราชายาเทวะ แต่เนื่องจากผึ้งราชายาเทวะอยู่ที่นี่ ก็แสดงว่าซีเหมินหยุนอี้แน่นอนซุ่มซ่อนตัวอยู่แถวนี้"