“ซีเหมินอวิ๋นอี้ จ้องดูให้ดีๆ”
เหยาเทียนจีกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด แล้วเตรียมถอนพิษให้ชายวัยกลางคน
“เดี๋ยว!”
ซีเหมินหยุนอี้ยื่นมือขึ้นขัด
เหยาเทียนจีโกรธจัด “นายจะออกอุบายอะไรอีก?”
“ส่งตัวเขากับยาแก้พิษมาให้ผม ผมจะถอนพิษให้เอง”
ถ้าปล่อยให้เหยาเทียนจีถอนพิษให้ชายคนนี้ก่อน แล้วตอนถอนพิษให้ตัวเองเขาแอบเปลี่ยนยาแก้พิษทิ้งล่ะ จะทำยังไง?
เหยาเทียนจีขบฟัดจนลั่น!
สิ่งที่ซีเหมินหยุนอี้พูดถูกต้อง เพราะแผนของเหยาเทียนจีเป็นแบบนั้นจริง ๆ
เขาจ้องมองซีเหมินหยุนอี้ด้วยแววตาเย็นเยียบ เมื่อก่อนเคยแต่ได้ยินว่าอู๋ไป๋ลับลมคมคาย ปฏิภาณไหวพริบไม่มีใครเทียบ.....ไม่คิดว่าซีเหมินหยุนอี้คนนี้ก็แสนกลจนน่าขนลุกเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เขาขึ้นคอเสือไปแล้ว จำใจต้องส่งทั้งชายวัยกลางคนและยาแก้พิษให้ซีเหมินหยุนอี้
ซีเหมินหยุนอี้แง้มปากชายวัยกลางคนออก หยดยาแก้พิษลงไปในปากสักไม่กี่หยด
ภายในไม่กี่ลมหายใจ ชายวัยกลางคนเริ่มมีชีพจรเต้นแรงขึ้น สีดำคล้ำบนผิวก็จางหายอย่างรวดเร็ว ทั้งตัวกลับมามีวรรณะแข็งแกร่ง
สีหน้าซีเหมินหยุนอี้แจ่มใส ดูเหมือนยาแก้พิษนี้จะของแท้
ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ยังอ่อนแรงอยู่มาก
ซีเหมินหยุนอี้ถอนหายใจลึก “เอ้อ......เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ไม่เปลี่ยนใจ สุดท้ายกลับต้องมาเป็นทาสยา แค่นี้ผมก็สงสารแทนแล้ว! แม้ผมจะช่วยชีวิตนายไว้ แต่นายก็ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก”
ชายวัยกลางคนกลอกตามองซีเหมินหยุนอี้ ขอบคุณบ้าอะไรของนาย.....เขายังจำได้ดีว่าการที่ตัวเองกลายเป็นทาสยา ก็เพราะซีเหมินหยุนอี้เป็นคนชี้ตัวเองไว้