อู๋ไป๋กับเถียะฉุยแยกย้ายกันไปคนละทาง
ตอนนี้อู๋ไป๋ไม่อยากมีเรื่อง เขาแค่อยากหาซีเหมินอวิ๋นอี้ให้เจอ
เขาจึงหมุนเวียนวิชาต้องสาป ปล่อยปราณมรณะออกมาทั้งร่าง
ระหว่างทาง เจอตัวตนทรงพลังก็เลี่ยงไปทางอื่น
แต่ที่นี่มันใหญ่เกินไปจริง ๆ และมีหมอกดำบดบังสายตา อยากหาซีเหมินอวิ๋นอี้ในนี้ให้เจอ เรียกว่างมเข็มในมหาสมุทรยังได้
ถึงอย่างนั้น อู๋ไป๋ก็ไม่ยอมแพ้
เขาเลือกทิศทางหนึ่ง แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
แต่เขายังดูถูกที่นี่เกินไป ที่แห่งนี้ใหญ่จนเหมือนไร้ขอบเขต
เขาวิ่งไปหลายชั่วยามก็ยังไปไม่สุด
"ไอ้โง่ใหญ่ แกอยู่ไหน?"
อู๋ไป๋ตะโกนสุดเสียง เสียงก้องราวฟ้าร้องในหน้าแล้ง แผ่ไปทั่วสารทิศ
อู๋ไป๋วิ่งไปก็ตะโกนไป
แต่ไม่ได้รับการตอบสนองแม้แต่น้อย
"นายท่าน"
ทันใดนั้น เสียงของเถียะฉุยก็ดังขึ้น
อู๋ไป๋หยุดลง
เถียะฉุยบังคับดาบใหญ่ทะลายหมอกดำพุ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
"นายท่าน น่ากลัวมาก หนูกลัวแทบตายเลย!"
เถียะฉุยตบอกหน้าอกตุ้ม ๆ ยังใจไม่หาย พูดออกมา
อู๋ไป๋ตกใจ "แกเห็นอะไร?"
"คนเยอะมาก เลย ตายหมดเลย"
อู๋ไป๋ใจสั่น "พูดให้ชัดสิ ไม่ต้องหรอก พาฉันไปดู"
"นายท่าน เราวิ่งหนีกันเถอะ! น่ากลัวมาก หนูสัมผัสได้ถึงอันตราย"
อู๋ไป๋ยิ่งอยากรู้มากขึ้น อะไรกันที่ทำให้เถียะฉุยกลัวได้ขนาดนี้?
"ไป พาฉันไปดู"
"งั้นก็ได้! นายท่านต้องใจแข็งหน่อยนะ อย่ากลัวตายไปซะล่ะ ไม่งั้นหนูก็ไม่มีนายท่านแล้ว"