สีหน้าของอู๋ไป๋และคนอื่นๆ เคร่งเครียดขึ้น
แต่ละเมืองระดมพลสองแสน แค่ทะเลทรายตะวันตกก็มีตั้ง 130 เมือง... กองทัพเผ่ามาร 26 ล้านนาย
นี่ยังเป็นแค่ทะเลทรายตะวันตกที่เล็กและกันดารที่สุด
ดินแดนของจอมมารตนอื่นใหญ่กว่าและมั่งคั่งกว่า ทหารย่อมแกร่งและนายพลย่อมมาก
กองทัพนับร้อยล้านบุกโลก เว้นแต่โอวฮ่องเต้จะลงมือ ไม่งั้นใครจะหยุดได้?
แต่ปัญหาคือโอวฮ่องเต้ลงมือไม่ได้
ถึงตอนนั้นต้องล้มตายเกลื่อนกลาดแน่
ที่แย่ที่สุดคือ เจ็ดจอมมารเริ่มเตรียมการมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว
คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว
จิตใจของอู๋ไป๋และคนอื่นๆ หนักอึ้ง
เรื่องนี้ไม่ใช่เล่นๆ
อู๋ไป๋วางตะเกียบ ลุกขึ้นยืนพูดว่า "ฉันอิ่มแล้ว พวกนายค่อยๆ กิน"
"ฉันก็อิ่มแล้ว" ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ทิ้งตะเกียบเช่นกัน
มู่จิ่วโจวและคนอื่นๆ พากันลุกขึ้น
ชั่วพริบตา บนโต๊ะเหลือแค่เย่หมิงที่งงเป็นไก่ตาแตก
เขาหยิบตะเกียบขึ้น ในที่สุดก็ได้กินอะไรสักที
แต่ตะเกียบที่ยื่นออกไปก็ชักกลับมา วางลงเงียบๆ มองจานเปล่าบนโต๊ะเหม่อลอย... พวกเขากินเกลี้ยงได้ยังไง?
——อู๋ไป๋และคนอื่นๆ กลับมา รวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น
มู่จิ่วโจวหายใจลึก "กองทัพเผ่ามารนับร้อยล้าน ถ้าบุกเข้าโลกเมื่อไหร่ ต้องภูผาแตกสลาย ผู้คนล้มตายแน่"
ทุกคนต่างตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง สีหน้าเคร่งเครียด
"เฒ่าอู๋ นายหัวดี มีวิธีหยุดยั้งไหม?"
สายตาทุกคนมองไปที่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยิ้มขม เขาก็แค่ขั้นเทพ ไม่ใช่เทพจริงๆ เผชิญกองทัพเผ่ามารนับร้อยล้าน ต่อให้เขาลุยก็เหมือนตั๊กแตนขวางรถม้า