หลังจากทุกคนแบ่งห้องพักและจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เย่หมิงก็ส่งคนนำเอกสารบันทึกและตำราโบราณจำนวนมากมาให้
อู๋ไป๋ให้พวกเขานำของไปไว้ในห้องว่างห้องหนึ่ง
เมื่อจัดของเสร็จ อู๋ไป๋และคนอื่นๆ ก็เริ่มค้นหาข้อมูล
อู๋ไป๋หยิบแผนที่ที่ทำจากหนังของอสูรเวทมนตร์ชนิดหนึ่งคลี่ออก
แน่นอนว่าแผนที่นี้ไม่ได้ละเอียดแม่นยำเท่ากับแผนที่ที่วาดด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ มันค่อนข้างหยาบ
แต่ก็พอจะเห็นภาพรวมคร่าวๆ ของเขตแดนอัสดงมาร
เมื่อมองดู อู๋ไป๋ก็ตะลึงทันที เขตแดนอัสดงมารนี่ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก
สถานที่อันตรายที่ไม่มีใครยึดครองมีมากมายนับไม่ถ้วน ส่วนสถานที่อุดมสมบูรณ์ล้วนถูกยึดครองหมดแล้ว
ที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือแดนรกร้างตะวันตก อุดมสมบูรณ์กว่าที่อันตราย แต่ในอาณาเขตของเจ็ดจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ จัดว่าเป็นที่ที่เล็กและแร้นแค้นที่สุด
“อู๋เฒ่า ดูนี่สิ พวกคนในเขตแดนอัสดงมารนี่โม้เก่งกว่าพวกเราอีก”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โบกตำราโบราณในมือ พูดว่า “บอกว่าเมื่อสามพันปีก่อน สิบมหาจักรพรรดิมารสะบั้นกระบี่แหวกฟ้าออกเดินทางสู่ห้วงอวกาศไปแล้ว”
“สองพันห้าร้อยปีก่อน มีคนหนึ่งชื่อเย่ฉางไป๋ ก้าวสู่ขอบเขตจักรพรรดิมาร ฟันดาบเดียวสะบั้นฟ้าสวรรค์ แล้วก็หายสาบสูญไป”
“หนึ่งพันปีก่อน เก้าจอมมารยิ่งใหญ่ก้าวสู่ขอบเขตจักรพรรดิทีละคน… ฮ่าๆๆ โม้ซะขนาดนี้ แม้แต่ข้ายังยอมแพ้”
อู๋ไป๋หยิบตำราโบราณในมือเขามาดูครู่หนึ่ง คิ้วกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อย
ถ้าสิ่งที่บันทึกไว้ในนี้เป็นเรื่องจริง แล้วจักรพรรดิมารและจอมมารพวกนี้ไปไหนกันหมด? หรือว่าไปยังดินแดนมารที่แท้จริง?