อู๋ไป๋หลบไปที่ห้องนั่งเล่น พักได้ไม่ถึงสองนาที ซีเหมินอวิ๋นอี้กับอีกสองคนก็เดินเอะอะโวยวายเข้ามา
อู๋ไป๋ปวดหัวจนต้องขมวดคิ้วนวดคลึง
“ขอบอกพวกนายสามคนเลย หยุดสักทีได้ไหม”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดว่า “อู๋เฒ่า หมอนี่มันเอาเปรียบฉัน ฉันต่อยมันได้ไหม”
“งั้นนายก็เอาเปรียบกลับไปสิ”
“จริงด้วย!” ซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งเข้าไปจับหลินฉิง “เมื่อกี๊นายบอกว่าถ้าฉันเป็นบุตรสวรรค์ นายก็คือสวรรค์ ตอนนี้เรียกฉันว่าพ่อ แล้วคืนมา”
โครม! อู๋ไป๋ลุกขึ้นเตะซีเหมินอวิ๋นอี้กระเด็นไปข้างหนึ่ง
“มันเรียกนายว่าพ่อ แล้วฉันต้องเรียกนายว่าอะไร”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ขยำบั้นเอว “อู๋เฒ่า คราวหน้าอย่าเตะไตฉันได้ไหม ฉันสงสัยว่านายอิจฉาที่เอวฉันดีกว่านาย”
อู๋ไป๋กลอกตาอย่างจนใจ เขาไปรู้จักไอ้หมอนี่ได้ยังไง สวรรค์ส่งมาลงโทษเขารึเปล่า
ระหว่างที่อู๋ไป๋กำลังปวดหัว ซ่างกวนอวี่เฟยก็เดินเข้ามา
พอเห็นซ่างกวนอวี่เฟยเข้ามา ซีเหมินอวิ๋นอี้กับหลินฉิงก็สงบเสงี่ยมลงทันที เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบผู้ชายที่โวยวายเอะอะ
ทั้งสามคนพยายามทำตัวเป็นผู้ดี
ซ่างกวนอวี่เฟยถือถาดเดินเข้ามา วางบนโต๊ะ “คุณชายอู๋ ฉันชงชามาให้พวกคุณ ในนั้นใส่ดอกเหมยด้วย พวกคุณลองชิมดู เผื่อจะดื่มได้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำให้ซ่างกวนอวี่เฟยสะดุ้ง
“ซ่างกวน... แม่นางเหมย งานหยาบๆ แบบนี้ให้คุณทำได้ยังไง ให้ฉันเอง ให้ฉันเอง เชิญนั่งเร็ว”