ตกเย็น ถังเป่าเอ๋อร์กลับมาพร้อมสีหน้าครุ่นคิด
อู๋ไป๋กับหลินตั้นจวงตกใจ
"เป่าเอ๋อร์ ทำไมดูหงอย ๆ ล่ะ อยู่กับเจ้าหุบเขาเจียงไม่สนุกเหรอ?"
หลินตั้นจวงยื่นน้ำชาให้แก้วหนึ่ง ถามด้วยรอยยิ้มบาง
ถังเป่าเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้าง "เจ้าหุบเขาเจียงให้กำไลหยกฉันมาคู่หนึ่ง ทำไงดีล่ะ?"
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ข้อมือเรียวงามของถังเป่าเอ๋อร์ มีกำไลคู่หนึ่งใสบริสุทธิ์สวมอยู่จริง ๆ
อู๋ไป๋นัยน์ตาวาววับ นี่ไม่ใช่กำไลหยก แต่แกะสลักจากศิลาวิญญาณชั้นสูง ศิลาวิญญาณชั้นสูงชิ้นใหญ่ขนาดนี้หาได้ยาก นอกจากนี้กำไลที่แกะจากศิลาวิญญาณยังมีประโยชน์มากต่อผู้ฝึกยุทธ์
ถังเป่าเอ๋อร์กลัดกลุ้ม "ขนาดฉันยังไม่ทันปฏิเสธเลย เจ้าหุบเขาเจียงก็สวมให้แล้ว"
อู๋ไป๋ยิ้ม "เจ้าหุบเขาเจียงให้ของขวัญ เธอก็น่าจะดีใจสิ ทำไมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดล่ะ? เพราะไม่ชอบเหรอ?"
"เปล่านะ!" ถังเป่าเอ๋อร์ส่ายหัว "เราเพิ่งรู้จักกัน ฉันก็รับของมีค่าขนาดนี้มา รู้สึกไม่ค่อยดี"
"แต่ฉันก็ไม่มีของดีอะไรจะตอบแทนเจ้าหุบเขาเจียงนี่นา ทำไงดีล่ะ?"
อู๋ไป๋อดหัวเราะไม่ได้ "ที่แท้ก็กลุ้มเรื่องนี้เอง เดี๋ยวพี่จัดการให้"
ว่าแล้วอู๋ไป๋ก็หยิบสมุนไพรชั้นยอดสิบต้นออกจากแหวนมิติ
"เป่าเอ๋อร์ เอาอันนี้ไปให้เจ้าหุบเขาเจียง ถือเป็นของตอบแทน"
ถังเป่าเอ๋อร์รับสมุนไพรวิเศษไป "ขอบคุณค่ะพี่!"
"เธอรับของของพี่นี่ไม่เห็นจะเกรงใจเลยนะ"