เจียงอิ้งเยว่เหลือบมองหลินตั้นจวงด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงของอู๋ไป๋ไม่ใช่แค่แจกันดอกไม้ มองปัญหาได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย: "ตั้นจวงพูดถูกแล้ว คนตายก็คือคนตาย อย่าให้น้องสาวซ่างกวนต้องแบกรับความเจ็บปวดพวกนี้เลย"
"หลังจากนี้ พวกเรากับคุณหนูซ่างกวนก็ยังคงปฏิบัติต่อกันเหมือนเพื่อนได้เหมือนเดิม"
ซีเหมินอวิ๋นอี้กล่าว: "เถ้าแก่ สมองเสื่อมแล้วก็ยังฟื้นคืนได้นะ หากวันไหนนางฟื้นความจำขึ้นมาล่ะ?"
อู๋ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า: "นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะขวางกั้นได้ ถ้าสักวันนางฟื้นความจำขึ้นมาจริง ๆ ก็จนปัญญา"
"แต่ก่อนที่จะฟื้นความจำ ก็ปล่อยให้นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะ"
ทุกคนพยักหน้าเล็กน้อย
เจียงอิ้งเยว่เปลี่ยนเรื่อง กล่าวว่า: "สาวสวยทั้งหลาย อยากไปเดินเล่นรอบ ๆ ไหม?"
หลินตั้นจวงรู้ว่าเจียงอิ้งเยว่อยากใกล้ชิดกับถังเป่าเอ๋อร์มากขึ้น จึงยิ้มและพยักหน้า
"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนเจ้าหุบเขาเจียงแล้ว"
"ไม่รบกวนหรอก ต่างก็เป็นเพื่อนกัน ไปกันเถอะ"
เจียงอิ้งเยว่หันไปพูดกับอู๋ไป๋: "พวกคุณเป็นชาย การเดินไปเดินมาในนี้ไม่ค่อยสะดวก อยู่ที่นี่ก็อย่าซุกซนล่ะ"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารขึ้นมาเลย"
"ใช่เลย! ฉันก็รู้สึกอย่างนั้น น่าสงสาร อ้างว้าง โดดเดี่ยว เหลือแค่พวกเราชายโฉดสี่คน" ซีเหมินอวิ๋นอี้เสริม
เจียงอิ้งเยว่ยิ้มบาง ๆ: "พวกคุณก็อยากไปด้วยหรือ?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม: "พวกเราไปด้วยได้ไหม?"