"ทำไมถึงให้พี่อู๋อยู่ด้วยไม่ได้?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เต็มไปด้วยความสงสัย ถามด้วยความอยากรู้
เฉินฟ่างตอบจริงจัง: "ข้อนี้ ลองส่องกระจกก็จะได้คำตอบ"
"ส่องกระจก?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ครุ่นคิด "นายหมายความว่าเขาหล่อกว่าเราหน่อยหนึ่ง?"
"นั่นเรียกว่าหล่อกว่านิดเดียวเหรอ? เรียกว่าหล่อกว่าเป็น 'ร้อย' เท่าเลยต่างหาก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองอู๋ไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า เบ้ปาก: "ดูก็แค่นั้นแหละ แถมยังเป็นไอ้จนกรอบ ไม่มีเงินแม้แต่ค่าก๋วยเตี๋ยวสักชาม"
เฉินฟ่างตบบ่าซีเหมินอวิ๋นอี้ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "เพื่อน บางทีหน้าตาก็คือความถูกต้อง"
"ตอนนั้นฉันอยู่ในเขตของตัวเอง เจอสาวงามระดับเทพสามคน ผลคือพวกเธอไม่แม้แต่จะมองฉันเลย ตามอู๋ไป๋ไปเปิดห้อง"
"อะไรนะ? สามคน?" ซีเหมินอวิ๋นอี้มองไปที่อู๋ไป๋ "อู๋แก่เอ๊ย ปกติดูท่าทางไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง เหมือนสุภาพบุรุษ คิดไม่ถึงว่าลับหลังจะเป็นสัตว์นรกขนาดนี้"
เหลยมู่มู่ก็เบิกตากลมใส่มองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋: ???
"เฉินเส้า ท่านอธิบายมาให้ชัดหน่อย อะไรคือเราไปเปิดห้องกัน?"
เฉินฟ่างว่า: "ถึงพวกเธอจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน แต่ก็เปิดห้องในโรงแรมเดียวกันนี่นา"
อู๋ไป๋หน้าดำคร่ำเครียด "นี่นายเรียกว่าไปเปิดห้องเหรอ? แล้วก็ขอย้ำอีกที สามคนนั้นเป็นเพื่อนฉัน ที่ฉันพาพวกเธอไป ก็เพื่อไม่ให้พวกเธอตกอยู่ใต้เงื้อมือปีศาจของนาย"
ทั้งสามมาถึงชั้นบนสุด