ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะลึงไปเลย จะเอาไงดีล่ะ?
เฉินฟ่างมองเข้าไปใกล้ ๆ ด้วยความสงสัย เห็นหน้าหลากสีของซีเหมินอวิ๋นอี้ก็อึ้ง “พี่ซีเหมิน นี่จัดทรงอะไรเนี่ย?”
ปากซีเหมินอวิ๋นอี้กระตุกสองสามที ไม่คิดจะปิดบังอีก ปล่อยมือลง “นี่คือเมคอัพซอมบี้ที่ฮิตที่สุดช่วงนี้ สนใจไหม?”
“ไม่ล่ะครับ” เฉินฟ่างรีบโบกมือ ปฏิเสธอย่างสุภาพ
เมคอัพซอมบี้อะไรกัน? ดูออกชัด ๆ ว่าโดนซ้อมมา
ซีเหมินอวิ๋นอี้ปิดหน้า ซึมเซา “พวกนายไปกินข้าวกันเถอะ ฉันไม่หิว ไม่ไปดีกว่า”
สภาพนี้ถ้าออกไปข้างนอกต้องทำเด็กตกใจแน่ ทายาทสวรรค์ผู้ถูกเลือกให้มาถือหน้าบวมออกไป มันเสียฟอร์มเกินไป
อู๋ไป๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ “มานี่”
“จะทำไร?” ซีเหมินอวิ๋นอี้มองเขาอย่างระแวง
“ช่วยรักษาแผลให้”
ซีเหมินอวิ๋นอี้วิ่งตุ้บ ๆ ไป ไม่ลืมแก้เก้อ “แผลอะไร? นี่ฉันแต่งหน้าเองต่างหาก”
อู๋ไป๋รวบรวมพลังปราณจัดการบนหน้าเขาพักหนึ่ง รอยฟกช้ำบนหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้ก็จางหายไปจริง ๆ
ซีเหมินอวิ๋นอี้วิ่งเข้าห้อง ส่องกระจกดู หล่อเหมือนเดิม
เขาวิ่งออกมา “ไป กินข้าว! หิวจะแย่”
ทุกคน: ???
เมื่อกี้บอกไม่หิวไม่ใช่เหรอ?
พวกเขาลงมาที่ห้องอาหารของโรงแรม พบว่ามีแขกน้อยมาก คิดว่าอาหารโรงแรมนี้คงไม่อร่อย เลยตัดสินใจออกไปหาร้านอาหารข้างนอกกิน
“ผมเสนอว่าไปกินหม้อไฟแกะดีไหม? ผมรู้จักร้านหม้อไฟแกะร้านหนึ่ง ต้นตำรับแท้” เฉินฟ่างพูด