เหลยมู่มู่ไม่พอใจมาก แกจะหึงก็หึงไป ทำไมต้องดูถูกอาจารย์ปู่ของฉันขนาดนี้ด้วย
อู๋ไป๋ ซีเหมินอวิ๋นอี้ หลินตั้นจวง สบตากันแล้วยิ้ม
มู่จิ่วโจวกำลังหึงชัด ๆ จงใจแขวะหยวนเหิง... ไอ้เฒ่านี่เวลา หึงนี่ ทำตัวเหมือนเด็กจริง
อู๋ไป๋ดม ๆ ในอากาศแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "พวกนายได้กลิ่นเปรี้ยว ๆ มั้ย"
"กลิ่นเปรี้ยว?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ดมตาม "ทำไมข้าได้กลิ่นเหมือนผักดองหมักเก่า? แถมมีกลิ่นสาบเท้าด้วย"
ทุกคนต่างก็ดมตามสัญชาตญาณ แต่ไม่ได้กลิ่นอะไรทั้งนั้น
ซีเหมินอวิ๋นอี้ลุกขึ้นเดินไปดมที่ตัวหลินฉิง แล้วดมเหลียงหย่วน สุดท้ายมาดมที่มู่จิ่วโจว "เฒ่ามู่ กลิ่นตัวนายนี่เอง"
มู่จิ่วโจวงง ยกแขนขึ้นดม ก็ไม่เห็นมีกลิ่นอะไร
"เหลวไหล ข้าอาบน้ำก่อนออกมาตั้งหาก"
อู๋ไป๋พูดแหย่ "เจ้าหุบเขาเจียง ลองดมหน่อยสิ ว่าเฒ่ามู่มีกลิ่นรึเปล่า"
เจียงอิ้งเยว่ขยับเข้าไปใกล้
วินาทีนั้น มู่จิ่วโจวตัวแข็งไปทั้งร่าง ไม่กล้าขยับเลยสักนิด
เจียงอิ้งเยว่ดม "อืม มีกลิ่นเปรี้ยวจริง ๆ ด้วย"
มู่จิ่วโจวเขินจนหน้าแดง ตนมีกลิ่นตัวจริงเหรอ
"ท่านจ้าวกระบี่อาวุโส ท่านหึงอยู่หรือเปล่า"
หลินตั้นจวงสบท้ายอีกประโยค
มู่จิ่วโจวเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง ไออย่างรุนแรง
"อาจารย์ ท่านเป็นอะไรไป"
ถังเป่าเอ๋อร์รู้สึกว่าอาจารย์ของเธอคืนนี้ผิดปกติมาก รีบยื่นแก้วน้ำให้
อู๋ไป๋หยิบมือถือขึ้นมา "เฒ่าหยวนส่งข้อความมา ว่าถึงหน้าโรงแรมแล้ว"