ตอนเที่ยง ทุกคนเพิ่งกินข้าวเสร็จ
มู่จิ่วโจวกับเจียงอิ้งเยว่กลับมาแล้ว
ในห้องนั่งเล่น สายตาทุกคนจับจ้องไปที่ทั้งสองคน
มู่จิ่วโจวเขินจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี หน้าแดงไปหมด
ส่วนเจียงอิ้งเยว่กลับทำตัวสบาย ๆ หันมาขยิบตาให้อู๋ไป๋
อู๋ไป๋เข้าใจทันที เรื่องนี้สำเร็จแล้ว
“นี่ ท่านมู่ ไม่แนะนำคนข้าง ๆ หน่อยเหรอ?”
มู่จิ่วโจวเต็มไปด้วยความลำบากใจ อ้ำอึ้งอยู่นาน จนหน้าแดงก่ำ
อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ พากันมองอย่างเอือม ๆ ปฏิกิริยานี่มัน... สุดจะบรรยาย
ยังดีที่เจียงอิ้งเยว่พูดขึ้นอย่างสบายใจว่า “ฉันขอประกาศ ฉันกับจิ่วโจวคบกันแล้ว”
อู๋ไป๋กับพวกยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
หลินฉิง เหลียงหย่วน และคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง
“เรื่องมันเป็นมายังไง? ไม่ใช่ว่าจะแนะนำเจ้าหุบเขาเจียงให้ท่านหยวนเหิงหรอกเหรอ?”
หลินฉิงถามด้วยสีหน้ามึนงง
อู๋ไป๋หัวเราะ “เฮ้อ... เรื่องแบบนี้ใครมาก่อนได้ก่อน ใครใช้ให้ท่านหยวนมาช้าล่ะ”
เหลยมู่มู่รู้สึกไม่พอใจแทนอาจารย์ของตน อาจารย์ของเขาไม่ได้มาเลยด้วยซ้ำ หรืออาจจะไม่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก เป็นแค่เครื่องมือที่น่าสงสาร
แถมยังถูกมู่จิ่วโจวดูถูกขนาดนั้นอีก
“ท่านมู่ เจ้าหุบเขาเจียง มานั่งนี่สิ!”
ทั้งสองคนนั่งลง อู๋ไป๋ก็หัวเราะจนท้องแข็งกระทันหัน
ทุกคนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
อู๋ไป๋ชี้ไปที่มู่จิ่วโจว “กลับบ้านตัวเองยังต้องเกร็งขนาดนี้เลยเหรอ? ยังไม่ผ่อนคลายเท่าเจ้าหุบเขาเจียงอีก”
ทุกคนมองตาม ก็อดหัวเราะไม่ได้ เห็นมู่จิ่วโจวนั่งตัวตรงเหมือนลูกเขยที่มาเยือนบ้านใหม่ กระสับกระส่าย มือก็ไม่รู้จะวางไว้ไหน