อู๋ไป๋หันกลับมา มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ไม่เชื่อว่านายจะอดทนไว้ได้อีก
เมื่อเห็นอู๋ไป๋เตรียมกลับเข้าห้องรับรอง มู่จิ่วโจวก็ร้อนใจ เดินตามไปโดยไม่รู้ตัว
อู๋ไป๋ได้ยินเสียงฝีเท้า หันไปแสร้งทำเป็นประหลาดใจพูดว่า “นี่นายไม่ได้ไปหรือไง?”
“ฉัน... ฉันจะไปตอนไหนกัน? ฉันก็แค่ออกมาหาห้องน้ำ”
มู่จิ่วโจวหน้าแก่แดงก่ำเล็กน้อย
อู๋ไป๋เบ้ปาก เหยียดหยามว่า “ในห้องรับรองก็มีห้องน้ำ”
“ฉันไม่รู้!”
“ก็ได้! นายจะอยู่ต่อก็ได้ แต่ฉันขอพูดไม่ดีไว้ก่อนนะ นายเป็นคนปฏิเสธเจ้าหุบเขาเจียงก่อน เดี๋ยวตอนเขาเจอไอ้หยวนอย่าได้ก่อเรื่องเชียว”
“จับคู่มั่ว” มู่จิ่วโจวหน้าบึ้ง พูดว่า “ไอ้หยวนก็แค่หนุ่มใหญ่ถึกทื่อ แล้วมันตรงไหนที่คู่ควรกับนางกัน?”
“ความจริงใจเดี๋ยวนี้หายากที่สุด ถึงนายจะหล่อเหลา แต่น่าเสียดายที่เป็นคนเจ้าชู้ ต่อให้ไอ้หยวนไม่เหมาะ ก็ยังมีไอ้หลี่ ไอ้จาง... ยังไงข้าก็หาให้เจ้าหุบเขาเจียงได้สักคน”
มู่จิ่วโจวหน้าบึ้ง: “เขาขอให้นายหาแล้วหรือ? เสือกจริง”
“ถ้าไม่ได้ขอ แล้วข้าจะเรียกไอ้หยวนมาทำไมกัน เจ้าหุบเขาเจียงรอคนเจ้าชู้คนนั้นมาทั้งชีวิต แล้วไง จะให้คนอื่นรอต่อไปอีกหรือ?”
อู๋ไป๋แสดงสีหน้าเหยียดหยามเต็มที่ พูดต่อว่า “ถึงเจ้าหุบเขาเจียงจะยังสาวและสวย แต่อายุก็ปูนนี้แล้ว จนป่านนี้ยังไม่เคยมีความรักเลยสักครั้ง ข้ายังรู้สึกสงสารนางเลย”
“พอได้แล้ว! ตัวเจ้าหุบเขาเจียงเองยังไม่ได้รังเกียจไอ้หยวน นายจะรังเกียจไปทำไม? เกี่ยวกับนายด้วยหรือ? เสือกจริง”