อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย เขาใกล้จะรับไม่ไหวแล้วจริง ๆ
"เสี่ยวชิง พาฉันลงไปที"
ชิงหลวนพาอู๋ไป๋ลงถึงพื้น เมื่อเห็นอู๋ไป๋นั่งขัดสมาธิเริ่มฝึกวิชารักษาตัว เขาก็นั่งลงข้าง ๆ คอยเฝ้าอู๋ไป๋ ดวงตาไร้แวว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
ลมแรงไม่หยุด ไฟใหญ่ไม่มอด
เปลวไฟสูงร้อยเมตรเลียผ่านยอดไม้ กวาดกลืนไปทั่ว เผาผลาญทุกสิ่งอย่าง
ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังดวงตะวัน
ภาพที่น่าสะพรึงนี้ทำให้คนดูขวัญหนีดีฝ่อ มือเท้าเย็นเฉียบ
เหล่าทหารที่ยอมจำนน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็แฝงความรู้สึกโชคดีที่รอดตายมาได้
หากพวกเขาไม่ยอมจำนน เกรงว่าคงถูกไฟใหญ่กลืนกินไปแล้ว
พวกเขามองไปยังร่างไกล ๆ เป็นระยะ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
พวกเขาเป็นปีศาจ แต่ในใจพวกเขา อู๋ไป๋น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก
เมื่ออู๋ไป๋ฟื้นคืนสติ ก็ผ่านไปสามสี่ชั่วโมงแล้ว
ครั้งนี้บาดเจ็บหนักมาก แต่ก็ได้รับประโยชน์มหาศาล
ไฟใหญ่ได้ลามไปถึงชายป่าแล้ว แม้อยู่ห่างออกไปพันเมตรก็ยังรู้สึกถึงคลื่นความร้อนอันน่าสะพรึง
เบื้องหน้าอู๋ไป๋มีม่านพลังปกคลุมอยู่ ชิงหลวนเป็นผู้สร้างขึ้นเพราะกลัวว่าเขาจะถูกคลื่นความร้อนทำร้าย
เย่อู๋จี๋ให้กองทัพถอยออกไปหลายลี้
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มองดูเปลวไฟทั่วฟ้า ไฟนี้เกรงว่าจะไหม้ต่อไปอีกหลายวันถึงจะดับ
ตอนนี้ไฟกำลังไหม้ผิวนอกของต้นไม้ การจะเผาทั้งต้นจนเป็นเถ้าถ่านต้องใช้เวลานานมาก
อู๋ไป๋ยกมือขึ้นดูด ไหสุราที่มั่วเทียนเซี่ยงดื่มเหลือครึ่งไหก็ลอยมาอยู่ในมือเขา