อู๋ไป๋ กับไซเหมินอวิ๋นอี้ แววตาฉายแววรังเกียจ
เย่ปู้ชวี?
ช่างไม่คู่ควรกับชื่อนี้เลยจริง ๆ
สิ่งที่เย่ปู้ชวีทำตอนนี้ ถ้าพูดให้ดีก็คือรู้จักกาลเทศะ ถ้าพูดให้ตรงก็คือขี้ขลาดตาขาว
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น "อย่าเพิ่งรีบแสดงความภักดี ฉันถามหน่อย มั่วซิงเยว่คือใคร?"
เย่ปู้ชวีคิดครู่หนึ่ง ก่อนรีบพูดเสียงสั่น "แม่ทัพอู๋ถามถึงทวดของจอมมารทั้งสาม คุณหนูมั่วซิงเยว่หรือ?"
อู๋ไป๋คิ้วกระบี่ย่นเล็กน้อย "เจ้ารู้จักมั่วซิงเยว่คนอื่นด้วยหรือ?"
"ไม่มี มีแค่คนเดียวนี้แหละ"
"แล้วที่เจ้าถามแบบนั้นหมายความว่ายังไง?"
เย่ปู้ชวีตัวสั่น "เพราะกระผมไม่แน่ใจว่าแม่ทัพถามถึงมั่วซิงเยว่คนนี้หรือเปล่า?"
อู๋ไป๋แววตาวาววับ "เล่ามา เจ้ารู้จักมั่วซิงเยว่คนนี้มากแค่ไหน?"
"กระผมไม่ได้ติดต่อกับคุณหนูมั่วซิงเยว่มากนัก รู้แค่ว่านางเพียบพร้อมทั้งรูปและวรยุทธ์ กองทัพของจอมมารทั้งสามที่ประจำการในทะเลมารสวรรค์ ก็มีคุณหนูมั่วซิงเยว่เป็นแม่ทัพ"
อู๋ไป๋ตกใจเล็กน้อย กองทัพของจอมมารทั้งสามที่ประจำการในทะเลมารสวรรค์ เกรงว่าจะมากกว่าที่ทะเลทรายตะวันตกเสียอีก ผู้หญิงคนเดียวสามารถบัญชาการกองทัพนับสิบล้านได้ แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา
อู๋ไป๋มองเย่ปู้ชวีที่ตัวสั่นงันงก สีหน้าเรียบเฉย ถาม "พวกเจ้ายกทัพกลับมาหนึ่งล้าน นายทหารประจำทะเลมารสวรรค์ใครเป็นผู้บัญชาการ?"