อู๋ไป๋และคณะกลับมาถึงตำหนักจอมมาร รีบไปพบหลินตั้นจวงเป็นอันดับแรก
หลินตั้นจวงนั่งไม่ติดที่ตลอดทั้งวัน เป็นห่วงความปลอดภัยของอู๋ไป๋และพวก
พอได้ข่าวว่าอู๋ไป๋กลับมาแล้ว นางก็วิ่งออกจากท้องพระโรงจอมมารด้วยความตื่นเต้น
มองเห็นอู๋ไป๋และพวกเดินมาแต่ไกล นางแทบจะพุ่งเข้าใส่ทันที
แต่พอเห็นอู๋ไป๋ส่ายหน้าให้ นางจึงหยุดชะงักฝีเท้า
แล้วพากันกลับเข้าท้องพระโรงจอมมาร
หลินตั้นจวงโบกมือให้คนอื่นออกไปให้หมด
พอไม่มีคนอื่น ก็ไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์แล้ว อู๋ไป๋แซวว่า "เมียจ๋า ตอนนี้เจ้าเป็นเจ็ดจอมมารแล้ว ระวังภาพลักษณ์หน่อยสิ"
"จ้ะ ๆ ข้ารู้แล้ว ก็แค่ตื่นเต้นเกินไปนี่นา รีบเล่ามาสิ สถานการณ์รบเป็นยังไงบ้าง"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ ตอบว่า "ชนะราบคาบ มั่วเทียนเซี่ยงตายแล้ว กองทัพนับล้านยอมจำนนสี่สิบกว่าหมื่น"
หลินตั้นจวงดีใจสุดขีด
"พี่สะใภ้ ข้าจะเล่าให้ฟังนะ..."
ถังเป่าเอ๋อร์พูดรัวเป็นชุดเหมือนเทถั่วออกจากกระบอก
พอได้ยินว่าอู๋ไป๋สังหารมั่วเทียนเซี่ยงด้วยลำพัง นางก็ตกใจไม่น้อย
พอได้ยินว่าอู๋ไป๋จุดไฟเผาป่า เผาทหารตายสองแสนนางก็รู้สึกสลดใจมาก ถ้าไม่ใช่เพื่อนาง เขาก็ไม่ต้องสร้างบาปกรรมฆ่าฟันขนาดนี้
พอได้ยินว่าเพื่อจะฆ่ามั่วเทียนเซี่ยง เขาหมดแรงร่วงลงมาจากกลางอากาศ ใจนางก็พลันกระตุกวาบ
"พี่สะใภ้ ข้าจะบอกให้นะ ว่าศึกนี้พี่ข้าได้ขึ้นแท่นระดับเทพแล้วล่ะ ดูสายตาพวกทหารที่มองพี่ข้าสิ หวาดกลัว เลื่อมใส..."
อู๋ไป๋เขี่ยหล่อนออกไปข้าง ๆ แล้วพูดกับหลินตั้นจวงว่า "เจ้าอย่าไปฟังเป่าเอ๋อร์พูดไปเรื่อย มันไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอก"