อู๋ไป๋ถอยออกจากศาลเซียนหวัง เงยหน้ามองขึ้นไป
เสิ่นเทียนจวินตามออกมา มองตามสายตาของอู๋ไป๋ เห็นบนหลังคาศาลเซียนหวังมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
ดูเหมือนเขาจะกลืนหายไปกับความมืดยามค่ำคืนแล้ว
ตอนที่เข้ามาก่อนหน้านี้ นางไม่รู้สึกเลยว่ามีคนอยู่บนหลังคา
"เสี่ยวชิง"
อู๋ไป๋ทะยานขึ้นบนหลังคา ไม่สนใจสีหน้ารังเกียจของเสี่ยวชิง สวมกอดเขาอย่างเต็มแรง
จากนั้นก็จับข้อมือเขาไว้ ตรวจดูแล้ว คิ้วที่ขมวดคลายออกเล็กน้อย
อาการบาดเจ็บของเสี่ยวชิงดีขึ้นเกือบหายแล้ว
"ตามหาแกจนเจอแล้ว อย่าทำเป็นขรึมเลย ทำเป็นไปให้ใครดู?"
ตามหาเสี่ยวชิงเจอ อู๋ไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ดีใจสุดขีด
เสี่ยวชิงทั้งที่ตื่นเต้นมาก แต่ก็ดันทำเป็นทำหน้าเย็นชา
"นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"
"แกเดาเอา ถ้าเดาถูกฉันจะบอกแก"
เสี่ยวชิงมองเขาเหมือนมองคนโง่
แล้วลุกขึ้นยืน สวมกอดอู๋ไป๋อย่างเต็มแรง
"ไอ้หมอนี่"
อู๋ไป๋ตบหลังเขาอย่างแรง
เสี่ยวชิงเป็นคนเย็นชาภายนอก แต่ใจร้อน การแสดงออกแบบนี้พิสูจน์ว่าเขาตื่นเต้นจริง ๆ
สงบลงแล้ว เสี่ยวชิงพูดว่า "ซีเหมินเข้าไปในค่ายกลส่งตัวแล้ว น่าจะไปถึงเมืองหลวงแล้ว เราต้องรีบตามหาเขาให้เจอ"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"จริงสิ พวกนายถูกส่งไปที่ไหน?"
เสี่ยวชิงพูดว่า "ฉันกับต้าสะลืมขึ้นมา ตัวอยู่ที่เมืองเชียนเฟิง"
อู๋ไป๋มองไปที่เสิ่นเทียนจวินด้านล่าง "เมืองเชียนเฟิงอยู่ที่ไหน?"