ซีเหมินอวิ๋นอี้ เจ้าตำลึงนี่เอ๊ย
อู๋ไป๋โมโหจนแทบกระอักเลือด
กันทั้งกลางวันกลางคืน ก็ยังกันโจรในบ้านไม่ได้จริงๆ
เขาหันไปทางชิงหลวน "เจ้ามิได้มีส่วนรู้เห็นเป็นใจด้วยหรือ?"
เสี่ยวชิงส่ายหน้าพรืด
"ข้าไม่ว่างทำเรื่องไร้สาระเช่นนั้น"
"รอเจอหน้ามัน จะต้องกระทืบไอ้งั่งนี่ให้ตายคามือ ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ก่อเรื่องให้ข้าเดือดร้อนเสียจริง"
"ข้าหนุนเจ้าเต็มที่!"
อู๋ไป๋: "..."
"เจ้ารีบรักษาตัวเถิด พรุ่งนี้ไปเมืองหลวง หาตัวเจ้าปัญญาอ่อนก่อน"
"หวังว่าไอ้งั่งนี่จะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นอีกนะ"
——รุ่งเช้าวันใหม่
ทั้งสามกินอาหารเช้าเสร็จ มุ่งหน้าไปทางใต้ของเมือง
อู๋ไป๋และเสี่ยวชิงแปลงโฉมเรียบร้อย
เสิ่นเทียนจวินไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน ไม่จำเป็นต้องปลอมตัว
มาถึงใต้เมือง
ไม่นึกว่าที่นี่ปิดกั้นเข้มงวด
ค่ายกลเคลื่อนย้ายหยุดใช้งาน
สอบถามจึงรู้ว่ามิใช่แค่ใต้เมือง ทั่วทั้งเมืองเทียนหม่าถูกปิด ห้ามเข้า ให้ออกอย่างเดียว
เพราะตระกูลหม่าตายผู้แข็งแกร่งขั้นจินเซียนไปหนึ่งคน
ตระกูลหม่าสาบาน จะต้องลากตัวฆาตกรออกมาให้ได้
อู๋ไป๋ทั้งสามรู้แก่ใจ คนตายคือหม่าซื่อหมิงแน่
การกระทำของอู๋ไป๋เมื่อคืน ทำให้ตระกูลหม่าบ้าคลั่งเข้าไปใหญ่
"ทำอย่างไรดี?" เสี่ยวชิงถาม
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว "รอให้มืด บุกเข้าไปฆ่ามัน"
"พวกท่านทำอะไรไม่รู้จักใช้สมองบ้างเลยหรือ?"
เสิ่นเทียนจวินทำหน้ารังเกียจเต็มที่
"ตระกูลหม่ายังมีผู้แข็งแกร่งขั้นจินเซียนคุมเชิงอยู่อย่างน้อยสองคน อีกทั้งเรื่องเมื่อคืน พวกมันต้องเตรียมรับมือไว้แล้ว การจะบุกเข้าไปแทบเป็นไปไม่ได้"
อู๋ไป๋มองนาง "เจ้ามีวิธี?"
"ตามข้ามา เรียนไว้บ้าง"
เสิ่นเทียนจวินก้าวขึ้นหน้า ชูแผ่นป้ายให้ศิษย์ตระกูลหม่าที่ปิดทาง
"ข้าคือเสิ่นเทียนจวิน องครักษ์ใต้บังคับบัญชาองค์หญิง มีเรื่องด่วนต้องกลับเมืองหลวงไปรายงาน ปล่อยพวกข้าผ่านไป"
ศิษย์ตระกูลหม่าหลายคนนิ่งงัน คนของราชสำนัก พวกเขามิบังอาจล่วงเกินง่าย ๆ
"ขอรอสักครู่ ข้าไปขออนุญาตก่อน"
สิบกว่านาทีต่อมา ชายชราร่างซูบ สวมเสื้อคลุมดำเดินมา
ชายชรามาตรงหน้าอู๋ไป๋ทั้งสาม ใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยว่า "ทั้งสามท่านเป็นคนของราชสำนักหรือ?"