ชิงหลวนนั่งเงียบอยู่ลำพัง ไม่พูดจา ไม่สนใจผู้คน ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่?
เหลยมู่มู่คอยปกป้องอู๋ไป๋ ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
ผ่านไปหลายชั่วโมง อู๋ไป๋ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา
เหลยมู่มู่เต็มไปด้วยความกังวล
ถานจงหลินตาเป็นประกาย จ้องมองอู๋ไป๋ เขม้นถามว่า: "นี่คงไม่ใช่กำลังจะทะลวงขอบเขตหรอกนะ?"
เหลยมู่มู่ตกใจ
แต่อู๋ไป๋เข้าสมาธิครั้งนี้ กินเวลานานกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก กินเวลาถึงสามวันเต็ม
จนกระทั่งวันที่สี่ กลิ่นอายบนตัวอู๋ไป๋ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ตู้ม!
มีเสียงดังทื่อดังออกมาจากภายในร่างของอู๋ไป๋
ถานจงหลินสีหน้าเปลี่ยน ร้องตะโกนใส่เหลยมู่มู่ว่า: "รีบหลบเร็ว เขากำลังทะลวงขอบเขตจริงๆ"
เสียงดังสนั่นที่ดังออกมาจากร่างของอู๋ไป๋เมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังทะลวงกำแพงแห่งขอบเขต
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
ภายในร่างของอู๋ไป๋ดังทื่อขึ้นติดต่อกันสามครั้ง เสียงดังราวกับตีกลองศึก
เหลยมู่มู่มองอู๋ไป๋ด้วยความเป็นห่วง จากนั้นก็กระโดดลงจากแท่นบูชา
ทันทีที่เหลยมู่มู่มาถึงที่ปลอดภัย ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว วงคลื่นพลังอันน่าสะพรึงระลอกหนึ่งพวยพุ่งออกจากตัวอู๋ไป๋ แท่นบูชาทั้งหมดพลันแตกกระจาย
ถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สะเทือนจนหินยักษ์บนเพดานถ้ำร่วงหล่น
กลิ่นอายทั้งตัวของอู๋ไป๋รุนแรงถึงขั้นที่ทำให้คนหวาดกลัว แรงกดดันดุจคลื่นยักษ์พวยพุ่ง ทำให้วิญญาณของผู้คนสั่นสะท้าน
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขณะลืมตาปิดตานั้น พลังลมปราณสองสายพ่นเข้า-ออกไม่หยุด น่ากลัวอย่างที่สุด