ถานจงหลินได้ยินคำพูดของอู๋ไป๋ แทนที่จะถอยกลับ กลับปล่อยไอคุกคามรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
เตะออกไปหนึ่งที ซ้อนทับด้วยเงาเท้าซ้ำๆ ดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก
เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาของนกยูง
ขนนกปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
หัวมหึมาของนกยูงแตกกระจาย เลือดสดพุ่งทะลัก
อู๋ไป๋อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความพูดไม่ออก
ถานจงหลินเหลือบมองอู๋ไป๋แวบหนึ่ง สีหน้าภาคภูมิใจ
ไอ้สัตว์ขนยุ่งพวกนี้ เกือบทั้งหมดถูกอู๋ไป๋จัดการคนเดียว
ถ้าเขาไม่จัดการสักตัว หน้าตาตาแก่จะเอาไปไว้ไหน?
ทันใดนั้น ไข่ชิงล่วนก็แผ่ลำแสงสีฟ้าสายหนึ่งออกมา ม้วนพันเข้ากับนกยูงที่ถูกถานจงหลินตีจนบาดเจ็บ
สองนกยักษ์ร้องโหยหวนน่าเวทนา เสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
แสงสีฟ้าสว่างวาบ พลังชีวิตของสองนกยักษ์กลับถูกดูดกลืนอย่างรวดเร็ว อ่อนแอลงเรื่อยๆ
ลำแสงสีฟ้าบนไข่ชิงล่วนสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นๆ
เสียงแตกกรอบแกรบดังไม่หยุด
รอยร้าวเส้นแล้วเส้นเล่าแผ่กระจายบนเปลือกไข่ชิงล่วน
เล่ยมู่มู่รักษาตัวจนหายดีแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว กล่าวว่า "พี่อู๋ไป๋ ระวังตัวด้วย"
"มู่มู่ ถอยไปไกลๆ"
อู๋ไป๋กำไม้บรรทัดดำไว้ในมือ จับตาดูไข่ชิงล่วนอย่างระแวดระวัง
ไม่นานนัก สองนกยักษ์ก็หยุดร้องโหยหวน ร่างกายเหี่ยวแห้ง ไร้ซึ่งลมหายใจ
ไข่ชิงล่วนระเบิดลำแสงสีฟ้าเจิดจ้า ส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำ
เสียงดังตูม!
ไข่ชิงล่วนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
ลำแสงสีฟ้าดั่งสายน้ำที่ไหลบ่าแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศอย่างบ้าคลั่ง ราวกับหมอกหนาทึบบดบังสายตา