คำพูดของอู๋ไป๋ทำให้เหวยเชิงจวินลดสายตาลงทันที ในใจกำเริบความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา
"อู๋ไป๋ นายกำลังจะเล่นอะไรอีก"
อู๋ไป๋มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พวกแกคำนวณถูกแล้วว่าเมื่อประธานอู๋กำจัดเผ่าปีกเทพไป ตัวถัดไปที่จะจัดการก็คือพวกแกเผ่าหิมะ เลยส่งคนเผ่ามารมารอดักฉันไว้ริมทะเล บีบฉันให้มาที่เมืองเชียนฉยงนี่"
"พวกแกตั้งกับดักทั้งฟ้าทั้งแผ่นดินไว้ในเมืองเชียนฉยง รอให้ประธานอู๋โผล่มา บวกกับเผ่ามารในเมืองอีกหลายแสนคน... คิดว่ากินตัวฉันได้สบายใช่ไหม"
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความดูถูก เหยียดหยันว่า
"แต่พวกแกรื้อกำลังส่วนใหญ่มานั่งรอฉันที่เฉียนฉงเชิง คงเดาได้ว่าตอนนี้สำนักของพวกแกกำลังอ่อนแอลงเยอะสินะ"
"ลองทายสิว่าเพื่อนร่วมทางของฉันไปอยู่ที่ไหน"
ใบหน้าเก๋าของเหวยเชิงจวินเปลี่ยนสีทันที
"เพื่อนนายไปสำนักของเผ่าหิมะเรา!"
อู๋ไป๋ยิ้มเผยฟัน "เดาถูก! เสียดายไม่มีรางวัล"
คนเผ่าหิมะทั้งหมดมึนตึ้บ
ไม่น่าแปลกใจที่อู๋ไป๋เดินทางสามวันแต่ใช้เวลาแปดเก้าวัน พวกเขาเดาได้ว่าอู๋ไป๋แอบเสแสร้งถ่วงเวลา... แต่ก็คิดว่าอู๋ไป๋รู้ตัวว่าต้องตายแน่ ๆ ทำแบบนี้ไปก็เพื่อยืดชีวิตให้ได้อีกสองสามวัน
ที่ไหนได้ จุดประสงค์จริงของเขาคือสร้างเวลาให้เพื่อนร่วมทาง
ดวงตาเหวยเชิงจวินเปี่ยมความโหดเหี้ยม ยิ้มบิดเบี้ยว "อู๋ไป๋ นายก็ฉลาดเกินคนจริง ๆ แผนดีมาก คิดได้ลึกมาก"
"แต่นายคิดว่า... ด้วยเพื่อนสักสองสามคนของนาย จะทำอะไรสำนักเผ่าหิมะของเราได้?"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะไม่ไหว "ถ้าฉันกล้าใจวางใจปล่อยให้พวกมันไป... ก็มีความมั่นใจว่าจะเผาสำนักเผ่าหิมะแกให้ราบเป็นหน้ากลอง"
"อู๋ไป๋ นายช่างเจ้าเล่ห์ลับลมคมซ่อนเกล็ดจริง ๆ ยุ่งยากเอาการเลย"
"ก็เหมือนกัน... แกมีแผนเลิศ ฉันก็มีบันไดลับข้ามกำแพง"
ใบหน้าเก๋าของเหวยเชิงจวินกระตุก ดวงตาแล่นวับแวบ
ทันใดนั้น เขาตะโกนลั่น "ฆ่า! ร่วมกันลงมือ ฆ่ามันซะ... แล้วรีบกลับสำนักไปช่วยทันที"
"ใครอยู่ รับใบบัญชาข้า สังหารเผ่ามารในเมืองให้หมดสิ้น แม้แต่คนเดียวห้ามเหลือ"
เสียงเหวยเชิงจวินยังไม่ทันจบ เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น พร้อมกับคำด่าเสียงใสเย็นชา
"ข้าดูว่าใครกล้า"
บนฟากฟ้า ปรากฏจุดดำสักสองสามจุด
แต่เพียงหายใจสองสามครั้ง คนก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว