“ต้าส่า เสี่ยวชิง โม่เทียนคั่ว...พวกนายไปปลดปล่อยคนในเมืองให้อิสระเถอะ แถวนี้ฝากฉันเอง”
อู๋ไป๋ยิ้มบางที่มุมปากกล่าว
เขาพบว่า แม้ผู้ในขั้นเซียนจวินจะยากจะรับมือ การฆ่าลงไปหนึ่งคนทำให้ตัวเขาได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย แต่หลังจากนั้นได้ประโยชน์มหาศาล
ทุกครั้งหลังการต่อสู้จบลง พลังฝึกตน ความเข้าใจ และประสบการณ์การต่อสู้ของเขาต่างพัฒนาขึ้นไม่เท่ากัน
ของระดับเหวยเซิงจวนพวกนั้น เสี่ยวหลี่ฟาดหนึ่งตบก็จบ
แต่อู๋ไป๋ตั้งใจจะลงมือสังหารเหวยเซิงจวนด้วยมือตัวเอง ทุกครั้งที่พึ่งเสี่ยวหลี่ จะทำให้เขาเกเรขี้เกียจขึ้น
คนเมื่อมีที่พึ่ง มือขวาที่ยืนหยัดให้...ย่อมสูญเสียความรู้สึกระวังภัย
“เหวยเซิงจวน ฉันให้โอกาสนาย ได้เวลามาต่อสู้กับฉันเดี๋ยวนี้...ถ้าฆ่าฉันได้ นายก็จะมีชีวิตรอดออกไป”
อู๋ไป๋ชูดาบ พุ่งออกไปราวสายฟ้าแลบ
“อู๋ไป๋ ไอ้คนชั่ว...ชั้นจะตัดร่างเจ้าเป็นพันท่อนให้จงได้”
เหวยเซิงจวนโกรธจนจิตใจสับสนมาแล้ว ไม่สนใจคนรอบข้างขัดขวาง ชุดขาวบนตัวพองขยายอย่างรวดเร็ว พลังอันน่าสะพรึงกลัวกลบกวาดออกมา
อู๋ไป๋หัวเราะอย่างคึกคัก “อยากจะตัดฉันเป็นพันท่อน ปากเปล่าพูดอย่างเดียวไม่มีทางได้ผลหรอก...โอกาสฉันให้นายแล้ว จะใช้ได้แค่ไหนก็ดูที่ตัวนายเอง”
อู๋ไป๋ยั่วโมโหไปพร้อมกับฟันดาบ
พลังดาบดุดันองอาจฟันตัดอากาศมุ่งหน้าไปยังเหวยเซิงจวน
เหวยเซิงจวนเพิ่งจะลงมือ แต่แล้วด้ามหอกยาวสีดำก็ปรากฏขึ้น
“ตึง...”
เสียงดังกึกก้อง พลังดาบของอู๋ไป๋ถูกหอกแทงทะลวงทันที
หอกพุ่งมาอย่างรุนแรง ดั่งแสงสีดำสาดส่องมายังอู๋ไป๋
อู๋ไป๋รู้สึกถึงสังหารนิรันดร์ที่พาดพิงมากับหอกสีดำ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ดาบฮุ่นตุ้นส่งเสียงกังวาน ฟันออกไปหนึ่งดาบ หนักหน่วงทรงพลัง
“ตั๊ก...”
ดาบฮุ่นตุ้นประสานกับหอก เสียงโลหะกระทบกันอันเจ็บแสบดังระเบิดออกมา
พลังอันน่าสะพรึงกลัววิ่งผ่านด้ามหอกเข้ามา
อู๋ไป๋ถูกแรงกระแทกส่งให้ถอยหลังพุ่งออกไปราวสายฟ้าแลบ
หอกสีดำดั่งเงาตามร่าง มุ่งตรงไปยังลำคอของอู๋ไป๋
ลายมือสีทองดำบนมือซ้ายของอู๋ไป๋ส่องประกาย ยื่นออกคว้าปลายหอกไว้ได้ แรงอันน่าสะพรึงกลัวผลักดันให้ร่างเขาพุ่งถอยหลังไปหลายร้อยวา ก่อนแรงจะหมดสิ้น
หลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ ต่างเหงื่อตกตะใจ