อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา แล้วพูดว่า "โม่ซิงเยว่ เธอรู้ไหมว่าคำว่า 'ราชาเปลี่ยน ข้ารับใช้เปลี่ยน' หมายความว่าอะไร"
"ตอนนี้เจ้าแห่งแดนตะวันตกไม่ใช่เย้เทียนเสี้ยวแล้ว องค์ราชาองค์ใหม่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้"
โม่ซิงเยว่ยิ้มหวาน พูดว่า "ไม่สำคัญหรอก เธอรับปากก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะหาวิธีโน้มน้าวเจ้าแห่งแดนตะวันตกเอง"
"พูดกันตรงๆ เลยก็แล้วกัน เจ้ามารทั้งหกตกลงกันหมดแล้ว เจ้าแห่งแดนตะวันตกจะตกลงหรือไม่ก็ไม่สำคัญ"
ดวงตาอู๋ไป๋หดเล็กลงเล็กน้อย "หมายความว่าไง? จะรังแกแดนตะวันตกของฉันที่อ่อนแอเหรอ?"
"เธอเองก็รู้ว่าแดนตะวันตกแร้นแค้นและอ่อนแอ การยกพลเจ็ดแดนบุกโลกครั้งนี้ สำหรับแดนตะวันตกแล้วคือโอกาสที่จะได้ผงาดขึ้นมา"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชาอย่างดูแคลน พูดว่า "แดนตะวันตกไม่ต้องการความเมตตา ด้วยฉันอยู่ที่นี่ แดนตะวันตกจะผงาดขึ้นไม่ใช่เรื่องยาก"
"เพราะฉะนั้น เธอฟังให้ดี ฉันไม่ตกลง"
สายตาโม่ซิงเยว่เย็นลงเล็กน้อย
"อู๋ไป๋ อย่าบังคับฉัน"
"สถานการณ์ตอนนี้ เธอดูเหมือนจะไม่มีสิทธิ์พูดคำว่าไม่ตกลง"
อู๋ไป๋จ้องตาน้ำแข็ง "จะให้ฉันตกลงก็ได้ ปล่อยพวกมนุษย์เงือกสองคนนั้นไปซะ"
"ไม่ได้ เธอไม่รู้หรือไง ฉันสัญญากับทุกคนแล้วว่าจะมอบไข่มุกเงือกให้พวกเขา"
อู๋ไป๋พูดเสียงเย็น "งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว?"
โม่ซิงเยว่พยักหน้า "อู๋ไป๋ อย่าโทษฉันนะ! ที่ฉันทำแบบนี้ ก็เพื่อแดนตะวันตก เพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ ทั้งนั้น รอให้เราบุกยึดโลกอันมั่งคั่งและสวยงามนั้นได้ เธอจะต้องขอบคุณฉันเอง"
ฉันจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ให้ได้ ไอ้สารเลว นั่นมันบ้านของฉัน...อู๋ไป๋คิดในใจ