คำพูดของมั่วซิงเยวี่ยยังไม่ทันจะจบลง ฝ่ายเหย่เต๋อชิวก็สัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่าตนเองถูกปกคลุมด้วยเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัว
สีหน้าของชายแก่เปลี่ยนไปในพริบตา ไม่ทันได้คิดอะไรมากมาย รีบพุ่งถอยหลังออกไปอย่างบ้าคลั่ง
แต่ก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว
"ปัง!"
อู๋ไป๋ปรากฏกายตรงหน้าเขาราวกับผีสิง กระบี่กว้างกระแทกลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง
เสียงอู้อี้ทึ้มดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาของเหย่เต๋อชิว
เหย่เต๋อชิวพุ่งกระเด็นออกไปเป็นร้อยเมตรราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ พื้นดินแตกแยกออกเพราะแรงกระแทก
พุ่! เขาพ่นเลือดก้อนใหญ่หนึ่งออกมาจากปาก
แม้เขาจะมีสนับไหล่ป้องกัน กระบี่ของอู๋ไป๋ในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บหนัก แต่ก็สั่นสะเทือนจนเลือดลมในกายปั่นป่วน เส้นเอ็นก็เกิดรอยร้าว
อู๋ไป๋ไล่ติดตามไปติดๆ ราวกับเงาตามตัว
ตวัดกระบี่กว้างขึ้น ฟาดลงบนร่างเหย่เต๋อชิวอย่างแรง
"ปัง!"
"ปัง!"
"ปัง!"
อู๋ไป๋ราวกับกำลังตีเหล็ก ชักกระบี่กว้างขึ้นฟาดลงบนตัวเหย่เต๋อชิวไม่ยั้ง
เหย่เต๋อชิวขดตัวเป็นลูกบอล แม้จะมีชุดเกราะป้องกัน แต่อย่างไรพละกำลังของอู๋ไป๋ก็ช่างน่าสะพรึงกลัว ทุกครั้งที่ถูกฟาดเลือดลมในกายเขาก็พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง พ่นเลือดออกมาเป็นคำๆ
พื้นดินระเบิดแตก
เหย่เต๋อชิวถูกอู๋ไป๋ฟาดจนจมลงไปในดินครึ่งเมตร
ทุกคนมองตาค้าง ความหนาวเย็นเยียบวิ่งจากก้นกบขึ้นไปจบที่ท้ายทอย
"ปัง!"
ฟาดอีกครั้ง คราวนี้แม่นยำลงบนเท้าของเหย่เต๋อชิว
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกอันเสียดหูทำให้คนทั้งร่างเย็นวาบ
เหย่เต๋อชิวร้องออกมาอย่างสุดชีวิต ราวกับหัวใจจะแตกสลาย ไม่เหมือนเสียงมนุษย์อีกต่อไป