"ซู้ว!"
อู๋ไป๋ลงมืออีกครั้ง
ศรชีวิตมรณะสามดอกปรากฏวาบในอากาศเพียงชั่วพริบตา
"ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!"
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น แล้วก็เหลือเพียงขี้เถ้าที่ปลิวว่อน
ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพสามคนถูกสังหาร
แต่ที่ทำให้ทุกคนตะลึงคือ คนที่อู๋ไป๋ฆ่าในครั้งนี้กลับเป็นลูกน้องของโม่ซิงเยว่
ลูกน้องสามคนของโม่ซิงเยว่สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ตัวโม่ซิงเยว่เองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
อู๋ไป๋มองกลับมาด้วยสายตาเย็นชา "ฉันบอกแล้ว ใครก็ตามที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันคือศัตรู เอาตายเป็นตาย!"
"อู๋ไป๋ ฉันไม่ได้คิดจะลงมือกับนาย"
อู๋ไป๋พูดเสียงเรียบ "สำคัญตรงไหน?"
"เมื่อนายเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามฉัน นายก็ต้องพร้อมรับความโกรธแค้นของฉัน"
สายตาของโม่ซิงเยว่ค่อย ๆ เยือกเย็นลงทีละน้อย
"อู๋ไป๋ นายกำลังเล่นกับไฟ ฉันไม่ได้คิดจะลงมือกับนาย แต่แกดันไปฆ่าลูกน้องฉัน งั้นก็อย่ามาว่ากันว่าฉันไม่เตือน"
"ซู้ว! ซู้ว! ซู้ว!"
คำตอบของอู๋ไป๋คือศรชีวิตมรณะสามดอก
ศรสามดอกนี้พุ่งตรงไปยังโม่ซิงเยว่
"อู๋ไป๋ นายบังคับฉันเอง"
ฝ่ามือของโม่ซิงเยว่พลิกขึ้น อาถรรพ์ม้วนหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ
อาถรรพ์คลี่ออกในมือของโม่ซิงเยว่ แสงเจิดจ้าปกคลุมอาณาบริเวณหลายพันเมตรโดยรอบทันที
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย
อาณาจักรจิตพิภพ
ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อลองเชิงดูไพ่ตายของโม่ซิงเยว่
แต่ไม่คิดว่าไพ่ตายของนางจะกลายเป็นอาณาจักรจิตพิภพไปได้
ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
ราวกับพวกเขาถูกย้ายไปอยู่อีกมิติหนึ่ง
ผิวน้ำทะเลหายไป คลื่นยักษ์ที่ถาโถมไม่มีอีกต่อไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือทิวเขาสลับซับซ้อนไม่รู้จบ แม่น้ำลำธาร ที่ราบกว้างใหญ่และป่าทึบ