อู๋ไป๋คุยกับทุกคนได้สักพัก ก็เดินไปยังคลังของด้านหลัง และได้พบกับเถียนโม่หานที่แขนขาถูกตัดขาดทั้งสี่
เมื่อเถียนโม่หานเห็นอู๋ไป๋ ใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับคนตาย
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความสยอง
"อู๋ไป๋ ไอ้คนชั่ว! นายไม่รักษาสัจจะ พูดแล้วเปลี่ยนเรื่อง!"
อู๋ไป๋หัวเราะออกมาโดยไม่ยั้ง "คนในแดนเซียนขี้โกงกันขนาดนี้เลยเหรอ? ฝีมือกลับเขี้ยวเล็บใส่คนอื่นแบบนี้ ถึงกับเก่งกาจจริง ๆ"
"ออกมาเที่ยวเล่นในโลกใบนี้ ทำผิดก็ต้องยอมรับ โดนตีก็ต้องยืนตรง ๆ เก็บศักดิ์ศรีไว้บ้างก็ดี แพ้ก็คือแพ้"
"เถียนโม่หาน กระดูกของอดีตภรรยาฉัน นายเป็นคนขโมยไปใช่ไหม?"
ใบหน้าเถียนโม่หานเปลี่ยนสีทันที แล้วก็เงียบไป
อู๋ไป๋ดึงเก้าอี้จากด้านข้างมานั่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
"เถียนโม่หาน มาถึงขั้นนี้แล้ว การฝืนทนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว นายก็รู้จักฉันดี ฉันมีวิธีทำให้นายอยากตายยังไงก็ตายไม่ลงแน่นอน อย่าทำตัวเองให้ทรมานเลย"
ร่างของเถียนโม่หานสั่นเทาเล็กน้อย
เขาเงยหน้ามองอู๋ไป๋ แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน "ถ้าฉันพูด นายจะไว้ชีวิตฉันไหม?"
"ฉันว่าตอนนี้นายคงไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรแล้ว พูดมา"
เถียนโม่หานเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยว่า "กระดูกของอดีตภรรยานาย ไม่ใช่ฉันขโมย"
อู๋ไป๋จ้องมองเขาด้วยแววตาไร้อารมณ์ ใบหน้าไม่มีแม้แต่ความรู้สึกแม้สักนิด
เถียนโม่หานตัวสั่นทั้งร่าง "ฉันพูดความจริงทั้งหมด แต่ฉันรู้ว่าใครเป็นคนขโมยกระดูกของอดีตภรรยานาย"
อู๋ไป๋ก็ยังไม่พูดอะไร แค่มองเขาอย่างเย็นชา
แรงกดดันอันรุนแรงทำให้เถียนโม่หานหนาวเหน็บทั้งร่าง
เขารีบพูด "เป็นฝีมือตระกูลกู่!"
"พูดต่อ"
ร่างของเถียนโม่หานสั่นไหว เขาพูดเสียงเบา "ฉันรู้แค่ว่ากระดูกของอดีตภรรยานายถูกตระกูลกู่ขโมยไป ส่วนพวกเขาจะเอาไปทำอะไร ฉันไม่รู้จริง ๆ"
"ฉันสาบานได้ ฉันรู้แค่นี้จริง ๆ"
อู๋ไป๋จ้องเขานิ่งโดยไม่พูดอะไร
เถียนโม่หานสั่นทั้งตัว เหงื่อเย็นไหลพรากจากหน้าผาก
"อู๋ไป๋ ฉันพูดความจริงทั้งหมด ขอร้อง นายเชื่อฉันเถอะ"
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืนโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ "ตอนนั้นนายก็มีส่วนร่วมด้วยใช่ไหม?"
ใบหน้าเถียนโม่หานซีดขาวผ่อง ผ่านไปนานเขาถึงสั่น ๆ พยักหน้า