ซีเหมินจิงเย่โบกมือ “เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาหรอก”
“ยังไม่ใช่ปัญหาอีกเหรอ!” ซีเหมินอวิ๋นอี้แหงนตาโต “ฉันจะจัดงานแต่ง ทำไมต้องไปค้อมหัวให้เจ้านกโง่นั่นด้วย!”
“จริง ๆ นกนั่นก็จัดงานแต่งไปแล้วเหมือนกัน”
อู๋ไป๋กับพวกต้องตกตะลึง
“ใคร? เจ้านกโง่นั่นน่ะเหรอ? มันแต่งกับใคร?”
“กับเสี่ยวฮวาไง”
ซีเหมินอวิ๋นอี้กับอาธีน่ามองหน้ากัน อ้าปากค้าง
“เสี่ยวฮวาคือใคร? หน้าตาสวยไหม?”
ตอนนั้นอู๋ไป๋เมาจนไม่รู้ว่าเสี่ยวฮวาคือใคร
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะลั่นขึ้นมาทันที หัวเราะจนตัวงอ น้ำมูกฟุ้ง
“เสี่ยวฮวา” ซีเหมินจิงเย่เรียกเสียงหนึ่ง
สุนัขลายจุดตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากที่ไหนไม่รู้ วิ่งวนรอบซีเหมินจิงเย่แล้วแกว่งหางอย่างดีใจ
อู๋ไป๋ตาค้าง “มัน...มันคือเสี่ยวฮวาเหรอ?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะจนน้ำตาไหล พยักหน้ารับไม่หยุด
อู๋ไป๋หน้างงครึ้ม “ผู้อาวุโส ท่านบอกว่าเสี่ยวชิงจัดงานแต่งกับหมาตัวนี้?”
“ใช่! เพื่อนนายคนนั้นตอนไม่ได้ดื่มกับตอนเมาเป็นคนละคนเลย ตอนไม่ดื่มเงียบสงบราวกับสาวน้อย พอดื่มแล้วบ้าคลั่งราวกับหมาบ้า”
อู๋ไป๋: “……”
“แต่เขาไม่ได้เมาไม่ใช่เหรอ?”
“คนที่บอกว่าตัวเองไม่เมา ส่วนใหญ่มักเมาหนักแล้วทั้งนั้น เพื่อนนายคนนั้นสุดท้ายเมาจนไม่เป็นท่าเลย”
ซีเหมินจิงเย่หยุดพักหนึ่ง แล้วพูดต่อ “ตอนที่เจ้าหนูนี่เมาแล้วค้อมหัวให้ฉัน มันยังลากเสี่ยวฮวาให้คุกเข่าค้อมหัวตามด้วย ดึงก็ไม่ยอมปล่อย”