หลังบอกลาเพื่อนสมัยเด็กของซีเหมินหยุนอี้ ไม่ทันได้เดินเล่นนาน ศิษย์สำนักเยินซานคนหนึ่งก็มาตาม
ถูกส่งมาโดยซีเหมินจิงเย่ อาหารเตรียมไว้แล้ว
ในศาลาริมลำธาร มีโต๊ะกลมสีชาดวางเรียงรอไว้
ซีเหมินจิงเย่รออยู่แล้ว
เมื่อเห็นอู๋ไป๋กับพวก “เชิญนั่งเลย”
ทุกคนลงนั่ง
ซีเหมินจิงเย่เชื้อเชิญ “ทุกคนเริ่มกันเลย อย่าเกรงใจ! ถือว่าเป็นบ้านตัวเอง กินให้เต็มที่ จะได้มีของอ้วกกันภายหลัง”
อู๋ไป๋: “……”
ดูท่าคุณลุงคนนี้คงกินเหล้าเก่งไม่ใช่เล่น
อู๋ไป๋กับพวกเริ่มกิน ฝีมือหมู่เสวียของสำนักเยินซานก็ไม่เลว ทำอะไรออกมาก็อร่อยดี
ข้างเท้าของซีเหมินจิงเย่มีตะกร้าใบหนึ่ง ปิดฝาอยู่
“หนุ่ม ลองเดาสิว่าข้างในมีอะไร?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้สูดดม “เกี๊ยะผักน้ำผึ้ง”
ซีเหมินจิงเย่เปิดฝา ยกจานเกี๊ยะผักสีเขียวออกมา
ซีเหมินหยุนอี้คีบหนึ่งคำยัดเข้าปาก ยิ้มแฉ่ง “ลุง นี่ฝีมือลุงเองนี่”
ซีเหมินจิงเย่หัวเราะ “แน่นอนอยู่แล้ว นอกจากฉัน ใครจะทำเกี๊ยะผักน้ำผึ้งอร่อยขนาดนี้ได้อีก”
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มแห้ง ๆ กินไปติดกันหลายคำ
“ทุกคนลองชิมดู เกี๊ยะผักน้ำผึ้งของฉันเป็นเลิศ”
อู๋ไป๋คีบหนึ่งคำ ใส่เข้าปาก
เขาชิมปุ๊บก็รู้ทันที
ก็แค่ต้มผักป่าจนเละ ผสมแป้งธัญพืชหยาบหน่อย ใส่น้ำผึ้งลงไปเล็กน้อย แล้วนึ่งบนกระจาดก็เสร็จ
พูดตามตรง ไม่ได้อร่อยเลย
แต่ซีเหมินหยุนอี้กินอย่างเอร็ดอร่อย
ซีเหมินจิงเย่บอก “ตอนเด็ก ฉันเก็บมันกลับมา มันไม่กินอะไรเลย นมแม่ นมแพะ นมวัว นมอูฐ ลองมาหมด ทุกครั้งกินเหมือนกินยา”
“ทีหลังฉันเคี่ยวผักป่าเป็นโจ๊ก มันกินอย่างเอร็ดอร่อย ยังได้ดื่มนมตามไปด้วย”
“พอโตขึ้น มันก็ยังชอบกินอย่างนี้ ฉันเลยปั้นผักป่าเป็นก้อน มันกินได้ครั้งละหลายจาน”
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะแห้ง “ฉันเกิดมาเป็นคนจนชีวิตต่ำ ๆ กินของดีไม่ได้ ก็ชอบแบบนี้แหละ”
อู๋ไป๋รู้สึกเสียใจแปลก ๆ ขึ้นมา
ไม่น่าแปลกใจที่ไอ้นี่กินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น
เกี๊ยะผักน้ำผึ้งหนึ่งจาน อู๋ไป๋ ชิงหลวน อาธีน่า คนละหนึ่งลูก ที่เหลือหมดเข้าท้องซีเหมินอวิ๋นอี้