อู๋ไป๋เร่งความเร็วสุดฝีเท้า ไล่ตามไปช่วงหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดหน้าชิงหลวนได้
เสี่ยวชิงหน้าเย็นชา "ตามมาทำไม?"
"แล้วแกวิ่งหนีทำไม?"
"ฉันอยาก"
"เสี่ยวชิง เจอเรื่องอะไรก็ต้องเผชิญหน้าไป การหนีไม่ใช่ทางแก้"
ชิงหลวนขมวดคิ้ว "...ไปให้พ้น"
เผชิญหน้า?
คนอย่างเขาลากหมาไปคล้องคอแต่งงาน เขาจะเผชิญหน้ายังไง?
ซีเหมินยุนอี้วิ่งตามมาทัน
"เสี่ยวชิง ยินดีด้วยนะ!"
ชิงหลวนหน้าเย็นชา ไร้ความรู้สึก เงียบกริบ
เจอเรื่องแบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือความเงียบ
แต่ชัดเจนว่าซีเหมินยุนอี้ไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ พูดแซวว่า "เสี่ยวชิง ทำไมไม่พูดกับฉันว่ายินดีด้วยกันทั้งคนล่ะ?"
เสี่ยวชิงตอบด้วยความเงียบ
"ทำไมต้องทำหน้าบึ้งด้วย? คล้องคอแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ระดับนี้ แกควรจะดีใจสิ ดูฉันสิ ดีใจแค่ไหน"
ซีเหมินยุนอี้ยิ้มจนแก้มปริ
แต่เสี่ยวชิงหัวเราะไม่ออกหรอก เพราะคนที่คล้องคอกับเขามันคือหมา
ซีเหมินยุนอี้ถามเสียงหยอกล้อ "ฉันแค่อยากรู้อย่างเดียว คล้องคอแต่งงานกันแล้ว แกเข้าห้องหอกันหรือยัง?"
เสี่ยวชิงหน้าเย็น จ้องด้วยความโกรธ
ซีเหมินยุนอี้พูดต่อโดยไม่กลัวตาย "เสี่ยวชิง แกมันสุดยอดจริง ๆ แกรู้จักฮุ่ยเซียนกับหนิงไช่เฉินไหม?"
เสี่ยวชิงแตกพลัน "พูดอีกคำสิ ฉันตบแกตาย!"
"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย นี่แกผิดแล้วนะ ฉันมาแสดงความยินดี มือที่ยื่นมาไม่ตบหน้าคนยิ้ม แกไม่เข้าใจมารยาทสังคมหรือไง?"
เสี่ยวชิงหน้าเย็น "มันก็เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ นั่นแหละ"
"ไม่ใช่ ๆ ๆ" ซีเหมินยุนอี้ยื่นนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วเขย่าไปมาอย่างหยอกล้อ "นี่มันนิทานต่างหาก เรื่องราวความรักข้ามสายพันธุ์ระหว่างแกกับเสี่ยวฮวา"
เสี่ยวชิงหน้านิ่งพ่นออกมาสองคำ "เลิกคบ"
ซีเหมินยุนอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เลิกคบมันเป็นท่าไหน?"
"พอได้แล้ว พวกแกสองคนเลิกเล่นกันเถอะ มันก็แค่อุบัติเหตุ ใครดื่มเมาทีไรไม่เคยมีเรื่องขำ ๆ กันบ้าง"
อู๋ไป๋เข้ามาไกล่เกลี่ย
ถ้าปล่อยให้พูดต่อ เสี่ยวชิงคงหาที่ฆ่าตัวตายแล้ว
ซีเหมินยุนอี้ชี้ที่เสี่ยวชิง "เรื่องขำมันใช่ไหม? มันไปเจอเสี่ยวฮวาต่างหาก"